Writen by
iptamenos ollandos
11:13 π.μ.
-
5
Comments
Κ. Καρυωτάκης (1896-1928)
Επρόδωσαν την αρετή κι ήρθαν οι έσχατοι πρώτοι.
Με χρήμα παίρνεται η καρδιά κι αποτιμάται ο φίλος.
Αν άλλοτε αντιφέγγιζε στο νου, στα μάτια, σ' ότι,
είναι η ζωή πια σκοτεινή κι ανέφικτη σα θρύλος,
είναι πικρία στο χείλος.
Νύχτα βαθιά. Με πνεύμα οργής έσπρωξα το κρεβάτι.
Ανοιξα τις αραχνιασμένες κάμαρες. Καμία
ελπίς. Απ' το παράθυρο, του τελευταίο διαβάτη
είδα τη σκιά. Κι εφώναξα στριγκά στην ησυχία:
«Δυστυχία!»
Η φρικτή λέξη με φωτιά στον ουρανόν εγράφη.
Δέντρα τη δαχτυλοδειχτούν, αστέρια την κοιτούνε,
επιγραφή την έχουνε τα σπίτια κι είναι τάφοι,
ακόμη θα την άκουσαν οι σκύλοι κι αλυχτούνε.
Οι άνθρωποι δεν ακούνε.
Οι άνθρωποι δεν ακούνε.
ΑπάντησηΔιαγραφήΈτσι είναι δεν ακούνε , ποτέ δεν ακούνε .
Καλό βράδυ εύχομαι στο πανέμορφο Άμστερνταμ .
Υ.Σ Όταν δεις το δεκάλογο πες μου γνώμη γιατί μόλις το κατέβασα και θέλω να το δω .
Χαιρετώ .
Σε ευχαριστώ πολύ θα τα δώ με την πρώτη ευκαιρία .
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλό βράδυ .
Καλησπέρα αδελφέ,
ΑπάντησηΔιαγραφήβρήκα στην ποίηση ένα αναπάντεχο Δάσκαλο και θέλησα να μοιραστώ αυτά που καταφέρνει να ακούσει η ψυχή μου.
Πολύ καλή η επιλογή σου...
Συγχαρητήρια για την δημοσιευση σου. Ο Κ. ηταν ένας τραγικός που μέσα απο το μεταλλείο του πόνου χαρακτήρισε μια εποχή και ίσως μια χώρα στην πορεία της
ΑπάντησηΔιαγραφήΣ'ευχαριστώ suburian και καλώς ήρθες.
ΑπάντησηΔιαγραφήΟ πόνος και η δυστυχία ανοίγουν τα μάτια της ψυχής. Ο ποιητής έχει το χάρισμα να μπορεί να μας μεταδώσει αυτό που "βλέπει". Ο Καρυωτάκης ήταν εξαίσιος ποιητής...