Imagine

Imagine there's no heaven,
it's easy if you try,
no hell below us,
above us only sky.
Imagine all the people,
living for today.

Imagine there's no countries,
it isn't hard to do,
nothing to kill or die for,
and no religion too.
Imagine all the people,
living life in peace.

Imagine no possesions,
I wonder if you can,
no need for greed or hunger,
a brotherhood of man.
Imagine all the people,
sharing all the world.

You may say I'm a dreamer
but I'm not the only one
I hope some day you'll join us,
and the world will be as one.



Φαντάσου

Φαντάσου πως δεν υπάρχει παράδεισος,
είναι εύκολο αν προσπαθήσεις,
ούτε κόλαση από κάτω μας,
πάνω από μας, μόνον ουρανός.
Φαντάσου, όλοι οι άνθρωποι
να ζουν για το σήμερα.

Φαντάσου πως δεν υπάρχουν χώρες,
δεν είναι δύσκολο να γίνει,
καμιά αιτία, για να σκοτώσει ή να πεθάνει κανείς
κι ούτε θρησκεία επίσης.
Φαντάσου, όλοι οι άνθρωποι
να ζουν ειρηνική ζωή.

Φαντάσου, όχι πια εξουσίες,
Αναρωτιέμαι αν το μπορείς,
καμιάν ανάγκη γι' απληστία ή πείνα,
μιαν αδελφότητα του ανθρώπου.
Φαντάσου, όλοι οι άνθρωποι,
να μοιράζονται όλο τον κόσμο.

Μπορεί να πεις πως είμαι ονειροπαρμένος,
μα δεν είμαι ο μοναδικός.
Ελπίζω κάποια μέρα να ενωθείς μαζί μας
κι ο κόσμος θα γίνει ένα!

Brazil

Είδος: Ταινία
Γλώσσα: English
Υπότιτλοι: -
Χρονολογία: 1985 , USA
Σκηνοθεσία: Terry Gilliam
Διάρκεια: 133'


http://www.imdb.com/title/tt0088846/

Perhaps the greatest of all films, 18 October 2002

Author: mariogreymist from New York NY, USA

I have read a lot of understandably negative reviews of the movie 'Brazil.' Brazil(in its proper form) is a long film at well over two hours, it has many cutaways to dream sequences that are only loosely related to the rest of the film, and the narrative story is not always the driving force of the film which many people find confusing. With all these things going against it, Brazil is clearly not a film for everyone.

All that being said, Brazil is my very favorite movie. Those things previously described as reasons that some people will dislike the movie are the very reasons I love it. The story is both simple and complex depending on how you look at it, and this kind of paradox is what makes for great art. There, I did it! I used the 'A' word, and not lightly. Brazil is an art film, and don't let anyone tell you otherwise.

Sam Lowry(Jonathan Pryce) is our hero, an unambitious bureaucrat within the ranks of the Ministry of Information. The only place he is willing to be more than a drone is in his dreams where he is some sort of angelic knight fighting to save his dream girl. While running an errand for work, Sam comes face to face with a woman who is the very image of the dream girl, and his life is forever changed when he surrenders his tranquil unambitious life in the attempt to pursue the woman.

This movie is less about the story than it is about the atmosphere in my opinion. Terry Gilliam is a visual genius, and this movie marks his peak(so far) in producing a visually stunning film, with due apologies to Adventures of Baron Munchausen and 12 Monkeys which are beautiful in their own rights. The oppression of the bureaucratic life is felt by anyone who watches this film, and the freedom experienced in the dreams is a fantastic counterpoint. This film does a wonderful job of evoking emotional responses for me, and I suspect for most of the fans of the film as well.

The film can be viewed at many different levels of complexity, from fairly simple to fully allegorical. The simple view would be that the movie is about the dreams we create to escape our dull lives, and the potentially disastrous results of pursuing them in waking life. Symbolically the film can be interpreted as a vicious attack on the status quo as an impersonal, consumer/beauty oriented beast that is upheld by a draconian adherence to regulations and invasive public policy. There are many other ways to see it, most of which are probably unintended, but certainly completely valid.

The best part about Brazil is that it is absolutely hilarious. Jonathan Pryce shows remarkable aptitude for physical comedy. The dialogue is as funny as any movie you'll ever see, though the humor is very dry, and often so subtle that you might not get a joke until a minute after it has passed. There are the occasional tidbits of out loud guffaws one would expect from a script that was partly written by Tom Stoppard, but there is not a constant barrage of this material.

Brazil is a very cerebral film, so if you are thinking, "What does cerebral mean?" you can probably skip it. Anyone who expects to have a story clearly spelled out for them, and done so in a concise manner with little background interference will hate Brazil. Brazil is a film for those who want texture, emotional involvement and some sort of deeper meaning.

Brazil is my favorite movie, but it is clearly not for everyone!

Captain Beefheart

This Post of one of my favourite artists includes:

Links:
http://en.wikipedia.org/wiki/Captain_Beefheart
http://www.myspace.com/captainbeefheartmusic
http://www.beefheart.com/

For friends of Van Vliet I recommend this small film (13') by Anton Corbijn
Some YoYo Stuff: An observation of the observations of Don Van Vliet

Songs:
- Upon the my oh my
- Abba Zabba
- Flower Pot
- Ice Cream For Crow
- Mirror Man
- Safe As Milk
- Dirty Blue Gene

Documentary BBC '97 (6 parts)

Gary Lucas on Captain Beefheart

Background information
Birth name	Don Glen Vliet
Born	January 15, 1941 (1941-01-15) (age 68) Glendale, California, U.S.
Genre(s)	Experimental rock, psychedelic rock, blues-rock, avant garde, protopunk
Occupation(s)	Musician, songwriter, vocalist, painter
Instrument(s)	Vocals, Harmonica, Saxophone, Bass clarinet, Keyboards
Years active	1964–1982
Label(s)	A&M, Buddah, Blue Thumb, ABC, Reprise, Straight, Virgin, Mercury, DiscReet, Warner Bros., Atlantic, Epic
Associated acts	Frank Zappa, The Magic Band

εφημερεύον φαρ Ουέστ...

Γράφει ο:

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 21.VIII.2009 stathis@enet.gr

Από την Ελευθεροτυπία: http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=21/08/2009&id=74907

Στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής γύρω στα 46.000.000 πολίτες είναι παντελώς ανασφάλιστοι. Προσέτι δε γύρω στα 25.000.000 πολιτών είναι υποτυπωδώς ασφαλισμένοι. Πρόκειται για τριτοκοσμική κατάσταση...
(Τα ίδια συμβαίνουν και σε άλλους τομείς, λόγου χάριν πάνω από 60.000.000 Αμερικανοί είναι αναλφάβητοι ή λειτουργικώς αναλφάβητοι - δεν εννοούν, φέρ' ειπείν, τι λέει μια πινακίδα) τεταρτοκοσμική κατάσταση...
Για δεύτερη φορά, μετά τον Πρόεδρο Κλίντον, ο Πρόεδρος Ομπάμα επιχειρεί να μεταρρυθμίσει αυτήν την κατάσταση. Φαίνεται να αποτυγχάνει, ακριβώς όπως απέτυχε στα 1990 ο Μπιλ Κλίντον και ειδικότερα η κυρία Χίλαρυ Κλίντον την οποίαν τότε, ως Υπουργό Υγείας, το Σύστημα με τα λόμπυ, την προπαγάνδα τους και τα αποθηριωμένα ΜΜΕ «ξέσκισε» πατόκορφα

κι ίσως θα το έκανε και εν κυριολεξία αν η Χίλαρυ δεν έκοβε λάσπη εγκαίρως (όπως κάνει τώρα και ο Ομπάμα) ρίχνοντας πίσω της μαύρη πέτρα κατακέφαλα στο όνειρο να αποκτήσουν και οι ΗΠΑ ένα σύστημα υγείας, όπως του Καναδά ή άλλων αναπτυγμένων χωρών.
Η αντίδραση στις προσπάθειες του Προέδρου Ομπάμα προέρχεται από τις Εταιρείες Υγείας, τα Ιδιωτικά Νοσοκομεία, τις Ασφαλιστικές Εταιρείες, την παντοδύναμη Φαρμακοβιομηχανία, τα ΑΕΙ και το (πολύ μεγάλο μέρος) της Ακαδημαϊκής κοινότητας που είναι συνδεμένο ή υποταγμένο σε αυτά τα συμφέροντα, ένα ολόκληρο σύμπλεγμα
που εκφράζεται πολιτικώς από τις συντηρητικές (και αντιδραστικές δυνάμεις) των νεοφιλελεύθερων και στα δύο κόμματα, και στο Ρεπουμπλικανικό και στο Δημοκρατικό.
Για αυτές τις δυνάμεις, που αντιμετωπίζουν τον άνθρωπο ως εμπόρευμα, το ψητό είναι της τάξεως των τρις δισεκατομμυρίων δολαρίων κι αναλόγως σφοδρή υπήρξε η επίθεση που εξαπέλυσαν μέσω των λόμπυ και των ελεγχόμενων ΜΜΕ εναντίον του Προέδρου τους.
Μάλιστα στον οίστρο τους, οι εμφορούμενες από ναζιστική λογική (για τον άνθρωπο-εμπόρευμα κι αναλώσιμο-ανδράποδο) Εταιρείες, έφθασαν να κατηγορούν τον Ομπάμα για... ναζιστική πολιτική! - βεβαίως και ταυτοχρόνως για... σοσιαλιστική! (Να τη πάλι η εξομοίωση ναζισμού-σοσιαλισμού). Μπροστά σε αυτόν τον ορυμαγδό, από τους έξαλλους ραδιοφωνικούς πάστορες έως τους νηφάλιους και καθωσπρέπει αναλυτές των κατεστημένων εφημερίδων, ο Ομπάμα (προς απογοήτευσιν των απανταχού Ομπάμιων) υποχώρησε, μάλιστα πολύ εύκολα, κοινώς την πούλεψε...
...αποδεικνύοντας για μίαν ακόμα φορά ότι στο Σύστημα ισχύουσα αξία δεν έχει ο εκάστοτε Πρόεδρος αλλά το Σύστημα.
Με έναν λόγο: κι ο Χριστός να γινόταν Πρόεδρος στις ΗΠΑ, θα τον σταύρωναν.
*****
Το αξιοσημείωτο σε όλη αυτή την ιστορία είναι ότι εναντίον των 46.000.000 απόκληρων και των 25.000.000 παριών στράφηκε μεγάλο μέρος του Αμερικανικού λαού, μάλλον το μεγαλύτερο. Πολίτες κατά μάζες, από όλες τις τάξεις, αστική, μεσαία, εργατική, αγροτική αντέδρασαν με το φοβικό σύνδρομο
του φτωχοκατέχοντος που δεν θέλει να μοιραστεί τίποτα με τον μη κατέχοντα, τον άπορο, τον δυσπραγούντα και παρία πλησίον του.
Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι ο φτωχός χρειάζεται πάντα έναν φτωχότερο (για να τον καταριέται, να τον αποστρέφεται και να τον εξοντώνει) ώστε να αντέχει τη δικιά του φτώχεια, να αποδέχεται τη δική του θέση στο σύστημα.
Αλλά, αν αυτός είναι ο «χρυσός κανόνας» με τον οποίον λειτούργησαν και λειτουργούν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης (πάντα να υπάρχει ένας κατώτερος, Εβραίος τότε ή κομμουνιστής, μετανάστης σήμερα ή άστεγος) τι σχέση μπορεί να έχει κάτι τέτοιο με τη λειτουργία της (ταξικής έστω) δημοκρατίας;
Είναι η αμερικανική κοινωνία αίφνης ένας «τέρας» ή τέλος πάντων είναι πιο τερατώδης από τη γαλλική ή την ελληνική;
Ο νεοφιλελευθερισμός και τα διαρκή κατά συνθήκην δόγματά του (περί ανταγωνισμού, υπέρ ατομικισμού κ.ά.) καθώς και η ρητορική των ευφημισμών (ελαστική εργασία, απασχολήσιμοι κ.ά.) έχουν εγκαθιδρύσει (και καθιερώσει) μια κυρίαρχη ιδεολογία στις κοινωνίες, η οποία τις οδηγεί σε μια συνισταμένη συμπεριφοράς, συχνά κι εν τέλει, τερατώδη.
Αυτό το σύστημα, που για να υπάρχει, εκβαρβαρώνει την κοινωνία που το στηρίζει, αυτοαποκαλείται δημοκρατικό και
αν θελήσει κάποιος (εκφράζοντας νόμιμα τον λαό) να το παραμερίσει ή (ακόμα χειρότερα) να το ανατρέψει για να το αντικαταστήσει με κάτι καλύτερο, αμέσως αναγορεύεται σε... Τσάβες και πάραυτα συκοφαντείται (όπως τώρα ο Ομπάμα ως «σοσιαλιστής» ή «ναζί»), αν δεν ανατραπεί ή και δολοφονηθεί, όπως ο Αλιέντε...

Επειδή...

Επειδή κάποιος μπορεί να επιμένει να μην βλέπει την διαφθορά του κράτους,

Επιεδή κάποιος μπορεί να επιμένει να μην βλέπει την ανικανότητα της κυβέρνησης,

Επειδή κάποιος μπορεί να επιμένει να μην βλέπει ότι το κράτος είναι ο μόνος τρομοκράτης,

Επειδή κάποιος μπορεί να παραβλέπει την εφαρμογή του νόμου με άλλα μέτρα και άλλα σταθμά ανάλογα των περιστάσεων,

Επειδή κάποιος μπορεί να πιστεύει ότι η αστυνομία δεν γίνεται να παραβιάζει τον νόμο,

Επειδή κάποιος μπορεί να μην γνωρίζει τον Θεοδωρή Ηλιόπουλο, επειδή ενημερώνεται μόνο από ΜΜΕ,

Επειδή κάποιος μπορεί να νομίζει ότι υπάρχει μεγαλύτερο αγαθό από την ελευθερία,

Επειδή κάποιος μπορεί να θεωρεί ότι η απεργία πείνας δεν είναι και τίποτα σπουδαίο,

Επειδή κάποιος μπορεί να νομίζει ότι η απεργία πείνας είναι το τελευταίο χαρτί κάποιου που θέλει να απευθυνθεί στο συναίσθημα του οίκτου μας,

Επειδή κάποιος μπορεί να νομίζει ότι η απεργία πείνας είναι βία στραμμένη εναντίον του εαυτού αυτού που την κάνει,

Επειδή κάποιος μπορεί να πει ότι η απεργία πείνας είναι μέσο δημιουργίας έντασης,

Επειδή κάποιος μπορεί να νομίζει ότι η απεργία πείνας είναι αυτοκτονία,

Για όλους αυτούς λοιπόν, λέω να ξυπνήσουν και να καταλάβουν ότι η απεργία πείνας του Θ. Ηλιόπουλου είναι ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ.

Δέστε (αν αντέχει το στομάχι σας) την ταινία Hunger (απ'όπου είναι εμπνευσμένη η ανάρτηση) εδώ: http://moviesthatcanchangeyourlife.blogspot.com/2009/08/hunger.html
και διαβάστε ένα απόσπασμα ποιήματος που έγραψε ο άνθρωπος στον οποίο αναφέρεται η ταινία εδώ: http://monopoihmata.blogspot.com/2009/08/crime-of-castlereagh.html

Hunger

Είδος: Ταινία (Drama/History)
Γλώσσα: English
Υπότιτλοι: Ελληνικά
Χρονολογία: 2008 , UK/Ireland
Σκηνοθεσία: Steve McQueen
Διάρκεια: 92'


http://www.imdb.com/title/tt0986233/

Σε μια φυλακή της Βόρειας Ιρλανδίας που μοιάζει με κόλαση, ο αγωνιστής του IRA Μπόμπι Σαντς θα επιδοθεί το 1981 σε μια απεργία πείνας μέχρις εσχάτων. Και ο 39χρονος καλλιτέχνης Στιβ ΜακΚουίν θα αποδώσει τις έξι τελευταίες εβδομάδες της ζωής του με ανατριχιαστικό ρεαλισμό, πετυχαίνοντας μια ανελέητη επίθεση στις αισθήσεις του θεατή. Συζητημένη όσο ελάχιστες ταινίες στο πρόσφατο φεστιβάλ των Καννών (όπου και βραβεύτηκε με τη Χρυσή Κάμερα για σκηνοθετικό ντεμπούτο) και με την ώθηση που κερδίζει από την ερμηνεία ζωής του καρατερίστα Michael Fassbender, η εμπειρία της παρακολούθησης του «Hunger» δε θα σβηστεί από τη μνήμη σας για πολύ καιρό.

Grateful Dead: Franklin's Tower/ Turn On Your Lovelights/ He's Gone

Grateful Dead
Origin	San Francisco, California, U.S.
Genre(s)	Rock
Years active	1965–1995
Label(s)	Warner Bros., Grateful Dead, Arista, Rhino
Associated acts	The Other Ones, The Dead, Jerry Garcia Band, RatDog, Phil Lesh and Friends, Rhythm Devils, BK3, Donna Jean Godchaux Band, Heart of Gold Band, Missing Man Formation, New Riders of the Purple Sage, Old and in the Way, Legion of Mary, Reconstruction, Jerry Garcia Acoustic Band, Kingfish, Bobby and the Midnites, The Tubes, Bruce Hornsby, Bob Dylan, Furthur
Website	www.dead.net
Former members
Jerry Garcia Bob Weir Phil Lesh Bill Kreutzmann Ron "Pigpen" McKernan Mickey Hart Tom Constanten Keith Godchaux Donna Jean Godchaux Brent Mydland Vince Welnick

http://en.wikipedia.org/wiki/The_Grateful_Dead

The Crime of Castlereagh¹ (απόσπασμα)

In a ninety-six verse poem written in 1980, entitled 'The Crime of Castlereagh', Bobby² tells of his experiences in Castlereagh and his fears and thoughts at the time.

They came and came their job the sameIn relays N'er they stopped.'Just sign the line!' They shrieked each timeAnd beat me 'till I dropped.They tortured me quite viciouslyThey threw me through the air.It got so bad it seemed I hadBeen beat beyond repair.The days expired and no one tired,Except of course the prey,And knew they well that time would tellEach dirty trick they laid on thick³For no one heard or saw,Who dares to say in CastlereaghThe 'police' would break the law!

¹ Castlereagh: Prison located in an urban borough under the same name bordering Belfast² Bobby Sands: IRA member, political prisoner, died after 66 days of hunger strike³ lay it on thick : (Informal) To exaggerate; overstate.

Το Έγκλημα του Castlereagh¹ (απόσπασμα)

Σε ένα ποίημα 96 στοίχων γραμμένο το 1980, ο Μπόμπυ² (Σάντς) περιγράφει τις εμπειρίες του, τους φόβους του και τις σκέψεις του στο Castlereagh.

Ήρθαν και ξανάρθαν, η δουλειά τους η ίδια
Σε σειρές εκεί πέρα σταματούσαν
"Απλώς υπέγραψε στη γραμμή!" Φώναζαν κάθε φορά
Και ώσπου να πέσω με χτυπούσαν.
Στον αέρα με πετούσαν
Με βασάνισαν αρκετά μοχθηρά
Έγινα τόσο χάλια, είχα χτυπηθεί τόσο
που έμοιαζε ότι δεν θα ξαναγινόμουν καλά.
Οι μέρες τελειώσαν και κανένας κουρασμένος
Εκτός φυσικά από το θύμα,
Και ξέρανε καλά ότι ο καιρός θα δείξει
Κάθε βρώμικο κόλπο το εφάρμοσαν με υπερβάλλων ζήλο
Γιατί να ακούσει ή να δει
σε κανένα δεν τυχαίνει
Ποιος άλλωστε στο Castlereagh τολμά να πει
Ότι η "αστυνομία" το νόμο παραβαίνει!

¹ Castlereagh: Φυλακή που βρίσκεται στην ομώνυμη κοινότητα δίπλα στο Μπέλφαστ² Bobby Sands: Μέλος του IRA, πολιτικός κρατούμενος ο οποίος πέθανε στις 5 Μαΐου του 1981 μετά από 66 μέρες απεργία πείνας. Ακολούθησαν άλλοι 9 συγκρατούμενοι του.

Το ποίημα το βρήκα εδώ: http://www.irishhungerstrike.com/bobbysands.html
Μπορείτε να δείτε την ταινία που αναφέρεται στη ζωή του στη φυλακή και τις τελευταίες του μέρες εδώ:
http://moviesthatcanchangeyourlife.blogspot.com/2009/08/hunger.html

Η Σοφία του Μικρού Πρίγκηπα

Αγαπημένοι φίλοι,
αν και δεν μου αρέσει να μιλώ για τον εαυτό μου θα μοιραστώ σήμερα μαζί σας ένα μάθημα της ζωής μου μέσω της "κριτικής" ενός βιβλίου.

Όταν ξεκίνησα να μαθαίνω γαλλικά σκέφτηκα να βρω ένα κλασσικό βιβλίο, εύκολο στην ανάγνωση. Ο σκοπός ήταν να συνδιάσω τη βαρετή γραμματική με την ενδιαφέρουσα ανάγνωση. Λόγω πείρας από τα Ολλανδικά, αποφάσισα να διαλέξω κάποιο παραμυθάκι, κατά προτίμηση για μικρά παιδιά, αφού στα γαλλικά είμαι πλέον ενός χρονών και 4 μηνών... Το μόνο που ήρθε στο μυαλό μου και που δεν είχα διαβάσει ήταν ο Μικρός Πρίγκηπας. Όταν το ζήτησα στο βιβλιοπωλείο του πανεπιστημίου, μου είπαν να κοιτάξω στα παιδικά βιβλία και άμα δεν ήταν εκεί, θα μπορούσαν να μου το παραγγείλουν. Όπως και έγινε τελικά.

Μετά από 2-3 μήνες τελείωσα αυτό το μικρό βιβλιαράκι. Μόνο που αποδείχθηκε ότι εγώ, οι υπεύθυνοι του βιβλιοπωλείου του πανεπιστημίου, όπως και πολλοί άλλοι που δεν έχουν διαβάσει το βιβλίο κάναμε ένα μεγάλο λάθος. Το βιβλίο δεν είναι παιδικό. Μοιάζει ίσως για όποιον το έχει ξεφυλλίσει, αλλά δεν το έχει διαβάσει προσεκτικά. Ίσως να μπερδεύει λίγο τα πράγματα και η αφιέρωση που κάνει ο συγραφέας στην αρχή του βιβλίου, αλλά ο προσεκτικός αναγνώστης δεν μπορεί να ξεγελαστεί τόσο εύκολα:

Στον Leon WERTH

θα ήθελα να ζητήσω συγνώμη απ' τα παιδιά που αφιέρωσα το βιβλίο αυτό σ' ένα μεγάλο· ωστόσο, έχω μια σοβαρή δικαιολογία: αυτός ο μεγάλος είναι ο πιο καλός μου φίλος σε τούτο τον κόσμο. Έχω και μια άλλη δικαιολογία: αυτός ο μεγάλος όλα τα καταλαβαίνει, ακόμη και τα παιδικά βιβλία. Έχω και μια τρίτη δικαιολογία: αυτός ο μεγάλος ζει στη Γαλλία, όπου πεινάει και κρυώνει. Έχει τόσο μεγάλη ανάγκη από κάποια παρηγοριά. Αν όλοι οι παραπάνω λόγοι δεν είναι αρκετοί, πολύ θα το ήθελα ν' αφιερώσω τούτο το βιβλίο στο παιδί που ήταν άλλοτε αυτός ο μεγάλος. Όλοι οι μεγάλοι ήταν κάποτε παιδιά (Μα λίγοι ίσως ανάμεσά τους το θυμούνται). Διορθώνω, λοιπόν, την αφιέρωσή μου:

Στον Leon WERTH όταν ήταν μικρό παιδί

Ο συγραφέας Antoine de Saint-Exupéry δημιούργησε ένα αριστούργημα ποίησης, ανθρωπισμού και συγκίνησης το οποίο πρωτοεκδόθηκε το 1943. Κάνει αρκετές στοχαστικές παρατηρήσεις για τη ζωή και την ανθρώπινη φύση που αποτελούν πρώτης τάξεως τροφή για σκέψη. Ένα βιβλίο που χτίζεται αριστοτεχνικά βήμα προς βήμα γύρω από ένα μυστικό ξεχασμένο εδώ και καιρό από τους περισσότερους ανθρώπους (μεγάλους όχι τα παιδιά). Το μυστικό είναι απλό, αλλά λίγοι το καταλαβαίνουν σε όλη του την σημασία: "Οι άνθρωποι βλέπουν καλά μόνο με την καρδιά. Το ουσιώδες είναι αόρατο για τα μάτια." Η φιλία και η ομορφιά είναι μερικά από τα ουσιώδη, αλλά πως μπορείς να τα δεις αν όχι με τα μάτια της καρδιάς; Αν δεν μπορέσεις να τα αισθανθείς; Και πως να την αισθανθείς αν δεν έχεις πονέσει και προσπαθήσει γι'αυτά; "Είναι ο χρόνος που έχεις χάσει για το ρόδο σου, που κάνει το ρόδο σου σημαντικό." λέει η αλεπού που είχε ζητήσει να εξημερωθεί από τον Μικρό Πρίγκηπα.

Κεφ. ΧΧΙ (Απόσπασμα)

"Η ζωή μου είναι πολύ μονότονη. Κυνηγώ τα κοτόπουλα, οι άνθρωποι με κυνηγούν. Όλα τα κοτόπουλα μοιάζουν μεταξύ τους, και όλοι οι άνθρωποι μοιάζουν μεταξύ τους. Και έτσι έχω αρχίσει να βαριέμαι. Αν με εξημερώσεις, θα νιώσω να έχει έρθει ο ήλιος στη ζωή μου. Θα αναγνωρίζω τον ήχο από τα βήματά σου που θα είναι διαφορετικά από εκείνον όλων των άλλων. Τα άλλα βήματα με κάνουν να κρύβομαι .Τα δικά σου θα με καλούν, σα μουσική, έξω από τη κρυψώνα μου. Και μετά, βλέπεις εκείνα τα χωράφια με το σιτάρι; Δεν τρώω ψωμί. Το σιτάρι μου είναι εντελώς άχρηστο. Τα χωράφια με το σιτάρι δεν μου λένε τίποτα. Και αυτό είναι θλιβερό. Μα τα δικά σου μαλλιά έχουν το χρώμα του χρυσού. Σκέψου πόσο θαυμάσιο θα είναι όταν θα με έχεις εξημερώσει. Τα στάχυα που είναι επίσης χρυσά, θα με κάνουν να σε σκέφτομαι. Και θα μου αρέσει να ακούσω τον αέρα ανάμεσα στα σιτάρια..."

- "Σε παρακαλώ εξημέρωσέ με!" είπε.
- "Το θέλω πάρα πολύ" απάντησε ο Μικρός Πρίγκηπας. "Αλλά δεν έχω πολύ χρόνο. Ψάχνω για φίλους και θέλω να γνωρίσω πολλά πράγματα."
- "Γνωρίζουμε μόνο τα πράγματα που εξημερώνουμε", είπε η Αλεπού. "Οι άνθρωποι δεν έχουν χρόνο να γνωρίσουν το οτιδήποτε. Αγοράζουν τα έτοιμα πράγματα από τα καταστήματα. Αλλά δεν υπάρχει κανένα κατάστημα στο κόσμο από το οποίο να μπορούν να αγοράζουν φίλους και έτσι οι άνθρωποι δεν έχουν πια κανένα φίλο. Εάν θες ένα φίλο, εξημέρωσε με..."

"Τι πρέπει να κάνω για να σε εξημερώσω;" ρώτησε ο Μικρός Πρίγκηπας.
"Πρέπει να είσαι πολύ υπομονετικός" απάντησε η Αλεπού. "Πρώτα θα καθίσεις στο γρασίδι κάπως μακριά μου, όπως τώρα. Θα σε βλέπω με την άκρη του ματιού μου και δεν λες τίποτα. Οι λέξεις είναι αιτία παρεξηγήσεων. Μέρα με τη μέρα θα έρχεσαι πιο κοντά μου..."

Την επόμενη ημέρα ο Μικρός Πρίγκηπας επέστρεψε.
"Θα ήταν καλύτερα να έρχεσαι πάντα την ίδια ώρα" είπε η Αλεπού. "Για παράδειγμα, αν έρχεσαι στις τέσσερις η ώρα το απόγευμα, τότε γύρω στις τρεις η ώρα θα αρχίσω να νιώθω ευτυχισμένη. Όσο περνάει η ώρα θα νιώθω όλο και πιο ευτυχισμένη. Στις τέσσερις η ώρα, θα είμαι ανήσυχη και σχεδόν θα χοροπηδώ από ευτυχία. Θα σου δείχνω πόσο ευτυχισμένη είμαι. Αλλά αν δεν έρχεσαι συγκεκριμένη ώρα, δεν θα ξέρω πότε θα πρέπει να φορέσει η καρδιά μου τα καλά της για να σε υποδεχθεί... Πρέπει τηρούμε τα τελετουργικά..."
"Τι θα πει τελετουργικό;" ρώτησε ο Μικρός Πρίγκηπας.
"Και τα τελετουργικά είναι επίσης ένα πράγμα πολύ ξεχασμένο" είπε η Αλεπού. "Είναι αυτό που κάνει τη μια ημέρα να διαφέρει από τις άλλες ημέρες, την μια ώρα από τις άλλες ώρες. Για παράδειγμα, οι κυνηγοί έχουν ένα τελετουργικό. Κάθε Πέμπτη χορεύουν με τα κορίτσια του χωριού. Έτσι η Πέμπτη είναι μια θαυμάσια ημέρα για μένα! Μπορώ να κάνω ένα περίπατο στους αμπελώνες. Αλλά αν οι κυνηγοί χόρευαν οποτεδήποτε, κάθε ημέρα θα ήταν όπως κάθε άλλη ημέρα, και δεν θα μπορούσα ποτέ να έχω καθόλου διακοπές."

Έτσι ο Μικρός Πρίγκηπας εξημέρωσε την Αλεπού. Και όταν έφτασε η ώρα της αναχώρησής του πήγε κοντά της.
"Α" είπε η Αλεπού, "θα κλάψω."
"Εσύ φταις γι' αυτό" είπε ο Μικρός Πρίγκηπας. "Δεν ήθελα να σου κάνω κακό - μα εσύ θέλησες να σε εξημερώσω..."
"Ναι, είναι αλήθεια" είπε η Αλεπού.
"Μα τώρα πρόκειται να κλάψεις!" είπε ο Μικρός Πρίγκηπας.
"Ναι, είναι αλήθεια" είπε η Αλεπού.
"Τότε δεν κέρδισες κάτι που σε εξημέρωσα!"
"Κέρδισα" είπε η Αλεπού. "Κέρδισα το χρώμα του σταχυού."


Δηλαδή όπως το θέτει ο ίδιος ο συγραφέας σε άλλο βιβλίο του: "Αυτός που έχει φύγει, αν διατηρούμε την μνήμη του, κατοικεί μέσα μας πιο δυναμικά - όχι - πιο ζωντανά και από τους ζωντανούς ανθρώπους."

Κεφ. ΧΧΙΙΙ

- Καλημέρα, είπε ο μικρός πρίγκιπας.
- Καλημέρα, είπε ο έμπορος.
Ήταν ένας έμπορος τελειοποιημένων χαπιών που έκοβαν τη δίψα. Έπινες ένα κάθε βδομάδα και έτσι δεν ένιωθες πια την ανάγκη να πιεις νερό.
- Γιατί τα πουλάς αυτά; είπε ο μικρός πρίγκιπας.
- Κάνεις μεγάλη οικονομία χρόνου, είπε ο έμπορος. Οι ειδικοί έχουν κάνει τους υπολογισμούς. Κερδίζεις πενηντατρία λεπτά τη βδομάδα.
- Και τι τα κάνεις αυτά τα πενηντατρία λεπτά;
- Τα κάνεις ότι θέλεις...
«Εγώ, είπε μέσα του ο μικρός πρίγκιπας, αν είχα πενηντατρία λεπτά σε χρόνο να ξοδέψω, θα έκανα σιγά-σιγά ένα ωραίο περίπατο μέχρι κάποια πηγή...


Ο συγραφέας επιχειρεί να ξυπνήσει ξεχασμένα συναισθήματά μας. Επίσης προσπαθεί να προβάλλει τον λανθασμένο τρόπο ζωής μας και την λάθος σκέψη μας σε πολλά θέματα. Όπλο του η αχαλίνωτη γόνιμη φαντασία του. Γνώμη μου είναι ότι τα καταφέρνει με απαράμιλλη δεξιοτεχνία, μέσα από ένα φαινομενικά απλό αλλά παράλληλα βαθειά φιλοσοφικό κείμενο.

Το συστήνω ανεπιφύλακτα σε όλους σας με την προτροπή να μην ξεγελαστείτε από την φαινομενική του απλότητα και το διαβάσετε γρήγορα. Είναι και αυτή μια αρρώστια της εποχής μας βλέπετε. Νομίζουμε ότι η ζωή μας είναι μικρή και προσπαθούμε να την ζήσουμε γρήγορα. Αυτό είναι όμως που την συρρικνώνει και την κάνει άσχημη. Πως θα μπορέσεις να δεις την ομορφιά αν κάνεις κάτι γρήγορα; Δεν πρέπει να κοντασταθείς σταματώντας να κάνεις αυτό που κάνεις και να κοιτάξεις γύρω σου με τα μάτια της καρδιάς; Πως αλλιώς θα μπορέσεις να την δεις; Η ζωή είναι μεγάλη από μόνη της. Αν προσπαθείς να την ζήσεις με αργούς ρυθμούς τότε και μόνο τότε μπορεί να γίνει απέραντη και γεμάτη θησαυρούς κάτω από κάθε πέτρα του δρόμου της...

Όλο το βιβλίο στα ελληνικά εδώ και εδώ. Σε γαλλικά, αγγλικά, γερμανικά και ισπανικά μπορείτε να το βρείτε εδώ.

Claude Bolling: "Jazzy"/ Windmills of your mind (with Michel Legrand) (1984)/ Yo-Yo Ma- Baroque In Rhythm

Claude Bolling is a world famous French jazz pianist, composer, arranger and conductor, who virtually defined the concept of jazz-classical crossover with his groundbreaking work "Suite for Flute and Jazz Piano" (CBS) which stayed Number 1 on the US Billboard's charts for a phenomenal 464 weeks !

His works are also very important in film music with more than a hundred film and TV soundtracks compositions to his credit ! Best known in that sphere for his contribution to the Alain Delon- Jacques Deray gangster spoof Borsalino in 1970.

Claude Bolling is often referred to as "Duke Ellington's spiritual son", not only because he was a protege and close friend of the jazz legend, but because he is the best living interpreter of Ellington's sound.

As a player, his skill with the keyboard and deep feeling about his music is immediately heard and as an entertainer, it is always very apparent that this man actually enjoys communicating with audience members and bringing them to their feet !

For many years regarded as the foremost French ragtime and boogiewoogie pianist, Bolling’s own keyboard style derived at least in part from such greats as Art Tatum and Teddy Wilson.

His meeting with Stéphane Grappelli in 1991 for the album First Class (which won both the Django d’Or 1993 and Prix du HCF) is another great phonographic success. These issues allow the Claude Bolling big band to rightful take its place at the top of the list of modern day big band jazz orchestras, paralleling the great big bands to which it walks in stride with.

With his big band, Bolling toured the United States in 1989, 1991 and 1996 and Central America in 1995 and 1998 and he has variously joined forces with the Illinois Jacquet and Mercer Ellington orchestras.
In 1994, at the Caen monument, the Bolling big-band opened a series of concerts marking the fiftieth anniversary of D-Day.

His ongoing interest in the music of his idol prompted him to make the first complete recording of Ellington’s Black, Brown and Beige (1989) and to perform, in Paris in 1996, the suite A Drum is a Woman.

The Claude Bolling Big Band of today is comprised of talented musicians, several who have remained with him for many years. It celebrated its 30th anniversary in 2006 and made a tour of the world playing to large audiences in the United States, in Asia, in South America, and in Mexico.

Today Claude Bolling occupies, by the reflection of his persona and accomplishments, the role of roving French ambassador of jazz throughout the world. He is of the same class and school where came the other two grand French masters of jazz, Django Reinhardt and Stéphane Grappelli.

Three formulas available :

- Big Band (Claude Bolling + 18) Big Band's Repertoire

- Quintet (Claude Bolling + doublebass + drums/percussions + trumpet/bugle +
saxophone/clarinet)
- "Classical and Jazz" Trio (Claude Bolling + doublebass + drums/percussions)

A female or(and) male singer can be available in the big band and quintet formulas.

Από τον ιστότοπο: http://www.musicprom.com/e_cbolling.html
Official website (FR): http://www.claude-bolling.com/fr/actualites.php
http://en.wikipedia.org/wiki/Claude_Bolling



Windmills of your mind. The Theme from the Thomas Crown Affair.

Big Sugar

Είδος: Ντοκυμαντέρ
Γλώσσα: English
Υπότιτλοι: -
Χρονολογία: 2005 , Canada
Σκηνοθεσία: Brian McKenna
Διάρκεια: 89'


http://www.imdb.com/title/tt0820840/

There are few documents out there as important as this one., 11 November 2006
Author: Thorkell A Ottarsson from Norway

A documentary should not only be well made, it should also tell you something you didn't know. Big Sugar delivers on both accounts. I was totally unaware of the crimes of the sugar industry, especially present. The documentary shows how slavery and sugar production have gone hand in hand from the times of old. This part I knew. What surprised me was that slaves are still being used on the sugar fields in the Caribbean island, sugar fields owned by Americans.

The workers (shipped in from poor countries) are forced to buy their food from expensive stores, owned by the plantation owners, and their salary is so low that they can only afford to eat once a day. They are not allowed to grow vegetables and they have to work 12 hours a day, with out drinking or eating.

The documentary also shows how much power the sugar barons have in the USA. They are one of the biggest donators to the Democratic and the Republic parties, money well spent because it buys them power to prevent legislation against them and keeps sugar subsidized in the USA (the only country in the world that does that).

Big Sugar is in two parts. The first part focuses on past and present slavery. The second part draws parallels between the tobacco companies and the sugar industry (and a very convincing one too).

There are few documentaries out there as important as this one. A must see!!!

C. Baudelaire - Ο άνθρωπος και η θάλασσα

XIV. - L'HOMME ET LA MER ¹

Homme libre, toujours tu chériras la mer !
La mer est ton miroir; tu contemples ton âme
Dans le deroulement infini de sa lame,
Et ton esprit n'est pas un gouffre moins amer.

Tu te plais á plonger au sein de ton image ;
Tu l'embrasses des yeux et des bras, et ton coeur
Se distrait quelquefois de sa propre rumeur
Au bruit de cette plainte indomptable et sauvage.

Vous êtes tous les deux ténébreux et discrets :
Homme, nul n'a sondé le fond de tes abîmes ;
Ô mer, nul ne connaît tes richesses intimes,
Tant vous êtes jaloux de garder vos secrets !

Et cependant voilà des siècles innombrables
Que vous vous combattez sans pitié ni remords,
Tellement vous aimez le carnage et la mort,
Ô lutteus éternels, ô frères implacables !



O ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ Η ΘΑΛΑΣΣΑ
Ελεύθερε άνθρωπε, πάντα θα λατρεύεις την θάλασσα !
Η θάλασσα είναι ο καθρέφτης σου· διαλογίζεσαι την ψυχή σου
Μέσα στο αιώνιο ξετύλιγμα της επιφάνειάς της,
Και το πνεύμα σου δεν είναι μία άβυσσος λιγότερο πικρή.

Σου αρέσει να βουτάς στη μέση της εικόνας σου·
Την αγκαλιάζεις με μάτια και με χέρια, και η καρδιά σου
Αποσπάται καμιά φορά από τον δικό της θόρυβο
Από τη βοή αυτού του αδάμαστου και άγριου παραπόνου.

Είστε και οι δύο σκοτεινοί και εχέμυθοι :
Άνθρωπε, κανείς δεν έχει μετρήσει το βάθος της αβύσσου σου·
Ω θάλασσα, κανείς δεν ξέρει τα ενδόμυχα πλούτη σου,
Τόσο ζηλιάρηδες είστε που φυλάσσετε τα μυστικά σας !

Κι όμως κοίτα στους αμέτρητους αιώνες
Που εσείς μάχεστε χωρίς οίκτο ούτε τύψεις,
Τόσο πολύ αγαπάτε την αιματοχυσία και τον θάνατο,
Ω αιώνιοι αγωνιστές, ω αμείλικτα αδέλφια !

¹ Το ποίημα είναι από την ποιητική συλλογή του C. Baudelaire με τίτλο "Τα Άνθη του Κακού" (Les Fleurs du Mal)

Μεταφ.: Ιπτάμενος Ολλανδός

Το Χάλκεον Χέρι του Φόβου

Όσοι το χάλκεον χέρι
βαρύ του φόβου αισθάνονται,
ζυγόν δουλείας ας έχωσι·
θέλει αρετήν και τόλμην
η ελευθερία.

Αυτή (και ο μύθος κρύπτει
νουν αληθείας) επτέρωσε
τον Ίκαρον· και αν έπεσεν
ο πτερωθείς κ' επνίγη
θαλασσωμένος·

Αφ' υψηλά όμως έπεσε,
και απέθανεν ελεύθερος.-
Αν γένης σφάγιον άτιμον
ενός τυράννου, νόμιζε
φρικτόν τον τάφον.

Εάν φιλοτιμούμεθα
'να την ξαναποκτήσωμεν
μ' ίδρωτα και με αίμα,
καλόν είναι το καύχημα
της αρχαίας δόξης.

1984 (by George Orwell)

Είδος: Ταινία
Γλώσσα: English
Υπότιτλοι: -
Χρονολογία: 1954, GB
Σκηνοθεσία: BBC
Διάρκεια: 108'

Nineteen Eighty-Four is a classic dystopian novel by English author George Orwell. Published in 1949, it is set in the eponymous year and focuses on a repressive, totalitarian regime. The story follows the life of one seemingly insignificant man, Winston Smith, a civil servant assigned the task of falsifying records and political literature, thus effectively perpetuating propaganda, who grows disillusioned with his meagre existence and so begins a rebellion against the system. The novel has become famous for its portrayal of surveillance and society's increasing encroachment on the rights of the individual. Since its publication the terms Big Brother and Orwellian have entered the popular vernacular. Orwell, who had "encapsulated the thesis at the heart of his novel" in 1944, wrote most of Nineteen Eighty-Four on the island of Jura, Scotland, during 19471948 while critically ill with tuberculosis. He sent the final typescript to his friends Secker and Warburg on 4 December 1948 and the book was published on 8 June 1949. Nineteen Eighty-Four has been translated into more than 50 languages. The novel's title, its terms, its language (Newspeak), and its author's surname are bywords for personal privacy lost to national state security. The adjective "Orwellian" denotes many things. It can refer to totalitarian action or organization, as well as governmental attempts to control or misuse information for the purposes of controlling, pacifying or even subjugating the population. "Orwellian" can also refer generally to twisted language which says the opposite of what it truly means, or specifically governmental propagandizing by the misnaming of things; hence the "Ministry of Peace" in the novel actually deals with war and the "Ministry of Love" actually tortures people. Since the novel's publication "Orwellian" has in fact become somewhat of a catch-all for any kind of governmental overreach or dishonesty and therefore has multiple meanings and applications. The phrase Big Brother is Watching You specifically connotes pervasive, invasive surveillance. Although the novel has been banned or challenged in some countries, it is, along with Brave New World by Aldous Huxley, We by Yevgeny Zamyatin, Kallocain by Karin Boye and Fahrenheit 451 by Ray Bradbury, among the most famous literary representations of dystopia. In 2005, Time magazine listed it among the hundred best English-language novels published since 1923. The book has often been misinterpreted as an attack on socialism, and Orwell himself had occasion to refute such claims, both privately and in public. In a letter to Francis A. Henson of the United Automobile Workers, dated 16 June 1949 (seven months before he died), excerpts from which were reproduced in Life (25 July 1949) and the New York Times Book Review (31 July 1949), Orwell stated the following: "My recent novel [1984] is NOT intended as an attack on Socialism or on the British Labour Party (of which I am a supporter) but as a show-up of the perversions ... which have already been partly realized in Communism and Fascism. ...The scene of the book is laid in Britain in order to emphasize that the English-speaking races are not innately better than anyone else and that totalitarianism, if not fought against, could triumph anywhere." In his 1946 essay, "Why I Write", Orwell described himself as a Democratic Socialist. Nineteen Eighty-Four is set in Oceania, one of three intercontinental totalitarian super-states. The story occurs in London, the "chief city of Airstrip One", itself a province of Oceania that "had once been called England or Britain". Posters of the ruling Party's leader, "Big Brother", bearing the caption BIG BROTHER IS WATCHING YOU, dominate the city landscapes, while two-way television (the telescreen) dominates the private and public spaces of the populace. Oceania's people are in three classes — the Inner Party, the Outer Party, and the Proles. The Party government controls the people via the Ministry of Truth (Minitrue), the workplace of protagonist Winston Smith, an Outer Party member. As in the Nazi and Stalinist regimes, propaganda is pervasive; Smith's job is rewriting historical documents to match the contemporaneous party line, the orthodoxy of which changes daily. It therefore includes destroying evidence, amending newspaper articles, deleting the existence of people identified as "unpersons".

Sugarloaf: Green Eyed Lady ('70)/ Tongue in Cheek ('71)/ Don't Call Us, We'll Call You ('75)

(clockwise from top left): Bob Yeazel, Jerry Corbetta, Bob MacVittie, Bob Webber and Bob Raymond in 1971.
Background information
Origin	Denver, Colorado
Genre(s)	Rock, Psychedelic rock
Occupation(s)	musicians
Years active	1970-1975
Label(s)	Liberty Records United Artists Brut Records Claridge Records
Former members
Jerry Corbetta Bob Webber Bob Raymond Bob MacVittie Veeder Van Dorn (1970) Bob Yeazel (1973)

http://en.wikipedia.org/wiki/Sugarloaf_(band)
http://www.bobyeazel.com/Hyperlinks.htm
http://www.sugarloaftheband.com/home.html

Η Μηχανή και η ελευθερία των επιλογών μας

Σας έχω εκμυστηριευτεί τις σπουδές μου πάνω στην ελευθερία. Μια από τις έννοιες λοιπόν της ελευθερίας την οποία θα ήθελα να βάλουμε στο μικροσκόπιο είναι η ελευθερία της επιλογής. Και πιο συγκεκριμένα αν και πόσο έχουμε αυτήν την ελευθερία σήμερα. Απλούστατα γιατί χωρίς ελευθερία επιλογής δεν υπάρχει ελευθερία.

Κοιτάξτε γύρω σας για την απάντηση. Είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε ένα σωρό πράγματα που δεν μας αρέσουν στη δουλειά μας, στις σχέσεις μας. Έχουμε συνηθίσει να κάνουμε πολλά πράγματα και δεν αναρωτιώμαστε πλέον για την χρησιμότητα τους. Τα πάθη και οι πόθοι, μας οδηγούν τυφλά σε πράξεις αποτρόπαιες. Η λογική μας, αυτή που μας ξεχωρίζει από το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο, αμφισβητείται απ'όλα τα παραπάνω. Αυτά όμως ίσως είναι γνωστά για να ασχοληθούμε μαζί τους.
Υπάρχει κάτι χειρότερο που αναδύεται και θεριεύει όλο και περισσότερο, όσο το τρέφουμε με την συμπεριφορά μας. Αυτό είναι η Μηχανή.Και με αυτήν την λέξη δεν εννοώ μόνο την τεχνολογία. Η Μηχανή περιλαμβάνει τους αληθινούς ιδιοκτήτες της Γης, τις υπόδουλές τους κυβερνήσεις αλλά και εμάς τους ίδιους με την επίκτητη συμπεριφορά μας. Η Μηχανή έχει πολλούς πιστούς. Όλοι μας την λατρεύουμε και την υπακούμε. Φτιάχτηκε από εμάς, για εμάς και οι αγαπημένές της λέξεις είναι το: εύκολα, γρήγορα και για το καλό μας. Η ταχύτητα (εξοικονόμηση χρόνου) και η βόλεψη μας. Τι άλλο να ζητήσει κανείς; Αυτό είναι το τραγούδι των σύγχρονων σειρήνων που μας έχει γοητεύσει και σαν ρομποτάκια το επαναλαμβάνουμε κάθε μέρα, για όλα τα προϊόντα της Μηχανής. Ναι σας ακούω παντού να μιλάτε με δέος για το τάδε αυτοκίνητο, το δείνα μοντέλο κινητού, εκείνον τον υπολογιστή, το φοβερό εκείνο κόμμα που θα μας σώσει ή τον νόμο που θα κάνει την ζωή μας πιο ασφαλή, να βάλουμε την υπογραφή μας για να σώσουμε την φάλαινα, να ενωθούμε ή να κάνουμε μια οργάνωση ή μια ομάδα για να διεκδικήσουμε τα τάδε δικαιώματα κ.ο.κ. Και σίγουρα το έχω κάνει και εγώ πολλάκις. Αυτό που δεν συνειδητοποιούμε όμως είναι ότι η Μηχανή ενώ χρησιμοποιεί τα γλυκόλογα για να μας πείσει ότι κάτι είναι για το καλό μας, στην πραγματικότητα, μας στερεί τις επιλογές μας και συνεπώς την ελευθερία. Και δεν μιλώ για τις επιπτώσεις στην υγεία που σίγουρα έχουν επίδραση στην ελευθερία μας. Ούτε για την αντικατάσταση της ανθρώπινης εργασίας από μηχανές που συρρικνώνει την ελευθερία των ολοένα και αυξανόμενων ανέργων και των ολοένα και λιγότερων εργαζομένων. Αυτά είναι μακροχρόνιες ή έμμεσες επιπτώσεις. Εγώ μιλάω για τις άμεσες. Αυτές τις ελευθερίες που αποποιούμαστε με την χρησιμοποίηση της Μηχανής. Σημαντικό είναι δε ότι τις περισσότερες φορές δεν έχουμε άλλη επιλογή, ή πιεζόμαστε για διάφορους λόγους κάθε φορά, να επιλέξουμε έτσι. Για παράδειγμα:

• με το κινητό ξέρουν τι λες, ποιόν γνωρίζεις και που βρίσκεσαι ανά πάσα στιγμή,
  
• με την πιστωτική κάρτα τι αγοράζεις, που το αγοράζεις, πόσο συχνά το αγοράζεις,
  
• με τον υπολογιστή ξέρουν πλέον τι κάνεις και τι σκέφτεσαι.
  
• με τις τεχνητές ανάγκες που σου δημιουργούν σε οδηγούν στα δάνεια. Με αυτά και την βοήθεια των "νόμων" σε δένουν χειροπόδαρα.
  
• Την γνώση σου και την ανάπτυξη της κριτικής σκέψης την αφήνεις στο σχολείο την οποία - ακόμα και αν δεν δέχεσαι ότι το μόνο που κάνει είναι να βγάζει άβουλα ρομποτάκια - παρατάς μόλις αποφοιτήσεις ή την ονομάζεις πληροφόρηση.
  
• Η υγεία σου επαφίεται στον ετοιμοπόλεμο (όπως μας λένε) κρατικό μηχανισμό, στα φάρμακα της Μηχανής και στους γιατρούς - αντιπροσώπους των φαρμακοβιομηχανιών.
  
• Η πληροφόρηση σου γίνεται από 10 ειδησιογραφικά πρακτορεία απ'όλο τον κόσμο από πουλημένους στη Μηχανή δημοσιογράφους και οι ειδήσεις του ενός καναλιού από το άλλο διαφέρουν μόνο στη σειρά.
• Η Μηχανή αποφασίζει ακόμα και το τι θα φας. Μεταλλαγμένα τρόφιμα, συντηρητικά και χίλια δύο άλλα χημικά σερβίρονται κάθε μέρα στο τραπέζι σου, ενώ φυσικές ουσίες που θα μπορούσαν να εξερευνηθούν ως προς τις ευεγερτικές τους ιδιότητες θάβονται, απαγορεύονται ή γελιοποιούνται. (codex alimentarius)
• Τα ευαίσθητα προσωπικά σου δεδομένα πωλούνται σε τρίτους.
• Η Μηχανή σε υποχρεώνει να χρησιμοποιείς τον ελεύθερο χρόνο σου κάνοντας πράγματα για τα οποία υπήρχαν άνθρωποι που σε εξυπηρετούσαν παλαιότερα. Έχεις γίνει σκλάβος του self-service. Για παράδειγμα κλείνεις εισητήρια από το διαδύκτιο, παίρνεις πλέον μόνος σου λεφτά από τα ΑΤΜ, μιλάς σε άψυχους αυτόματους τηλεφωνητές πατώντας πλήκτρα, σκανάρεις μόνος τα προϊόντα στο σουπερμάρκετ κοκ.
  
• Οι κάμερες μπορούν να σε παρακολουθούν στους δρόμους προς το παρόν, ενώ ήδη παρακολουθούνται 2.οοο -αριθμός που σχεδιάζεται από την Βρεττανική κυβέρνηση να γίνει 20.000 (εθελοντικά)- σπίτια με κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης (CCTV) ελέω παλαιάς "κακής διαγωγής" (Η είδηση εδώ, εδώ εδώ και εδώ.).

Ο Όργουελ θριαμβεύει! Ζούμε την εποχή του Big Brother. Αυτό που όμως δεν καταλαβαίνουμε και που ξεχνάμε με τα επιχειρήματα που σίγουρα υπάρχουν και φαίνεται μερικές φορές να δικαιολογούν τέτοιες πράξεις είναι ότι αυτή η αφαίρεση της ελευθερίας γίνεται σταδιακά. Τόσο ώστε να μην αντιδρούμε, γιατί γινόμαστε αναίσθητοι και τυφλοί στις μικρές αλλαγές. Είναι όπως η ιστορία ενός Βατράχου. Αν δεν τη ξέρετε δώστε λίγη σημασία γιατί αξίζει:

Έτσι λοιπόν γίνεται και με τις κάμερες: πρώτα στους δρόμους για την ασφάλεια, μετά εθελοντικά σε μερικούς, και αφού το μέτρο λειτουργεί τότε υποχρεωτικά σε μερικούς και τελικά για προληπτικούς λόγους υποχρεωτικά σε όλους. Το ίδιο πάνω κάτω συμβαίνει σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Απλώς λίγο η σταδιακή εξέλιξη, λίγο η (παρα)πληροφόρηση με τις απαραίτητες δόσεις φόβου, λίγο η ανεμελιά και η τεμπελιά μας βοηθάνε στο να σκάβουμε μόνοι το λάκκο μας και μάλιστα να νομίζουμε ότι είμαστε και ελεύθεροι.

Στην προηγούμενη ανάρτηση (το ποτάμι της ελευθερίας), είδαμε ότι οι άνθρωποι που τελικά ξυπνήσανε και είδανε την καταστροφή που συντελείται γύρω τους, την σκλαβιά τους και την εξαθλίωση τους, πήρανε τα εργαλεία στα χέρια τους. Με αυτά θέλουν να ξαναφτιάξουν την πολυπόθητη ελευθερία τους. Τι συμβολίζουν όμως τα εργαλεία;

Αν το ξύπνημα είναι η συνειδητοποίηση της πραγματικότητας τότε τα εργαλεία είναι η καλλιέργεια της συνείδησης, όχι θεωρητικά αλλά στην πράξη. Ο άνθρωπος αναγνωρίζοντας ότι αποτελεί γρανάζι στη Μηχανή δεν χρειάζεται ούτε να σαμποτάρει την Μηχανή χαλώντας μερικά γρανάζια, ούτε να πείσει άλλα γρανάζια για το τι ανακάλυψε σε σχέση με την πραγματικότητα. Γνώμη μου είναι ότι καμμιά από αυτές τις περιπτώσεις δεν οδηγεί στην ελευθερία.

• Ο αφυπνισμένος άνθρωπος πρέπει να δουλέψει πάνω στην καλλιέργεια της συνείδησής του, σταματώντας να βοηθάει την Μηχανή να δουλεύει. Είναι λάθος να νομίζουμε ότι μπορούμε να πολεμήσουμε την Μηχανή με τα μηχανάκια της. (Σκεφτείτε την πρόσφατη ιστορία με το τρωκτικό - όχι φυσικά ότι το τρωκτικό πολεμούσε την Μηχανή αλλά πως εμείς σαν μηχανές ανησυχήσαμε για τις ελευθερίες μας, που ΠΟΤΕ δεν μας είχε δώσει αυτό το μηχανάκι της Μηχανής. Δέστε εδώ και εδώ.).
  
• Όσο πιο συχνά σταματά να σκέφτεται και να δρα μηχανικά τόσο πιο δυνατός θα γίνεται. Και όσο πιο δυνατός τόσο πιο πολύ θα αντιστέκεται και δεν θα χρησιμοποιεί τη Μηχανή. Επαναλαμβάνω ότι η συμπεριφορά μας είναι μέρος της Μηχανής αφού βοηθάει στη συντήρησή της. Εμείς πρέπει να αλλάξουμε, αλλά όταν πρόκεται να ξεβολευτούμε δεν είμαστε και τόσο πρόθυμοι, ε; Ας μην ξεχνάμε ότι η ελευθερία είναι (όπως διδάξανε οι ανατολικές φιλοσοφίες και κυρίως ο Βουδισμός) η αποστασιοποίηση απ'όλα τα πράγματα άψυχα και έμψυχα. Πως μπορείς να λογαριάζεσαι ελεύθερος όταν εξαρτάσαι;
  
• Όσο πιο πολύ θα αντιστέκεσαι τόσο το παράδειγμά σου θα φωτίζει και τα άλλα γρανάζια. Μόνος σου ότι κάνεις φίλε μου. Δεν λέω να μην συζητάς ή να μην έχεις παρέες που σκέφτονται έτσι, αλλά άλλο η θεωρία και άλλο η πράξη που στόχο έχει την καλύτερη συνειδητοποίηση κάθε σου πράξης. Οι ομάδες και οι συνασπισμοί ενάντια στη Μηχανή, οδηγούν στη διαιώνιση της Μηχανής.
  
• Η Μηχανή δεν είναι ανίκητη γιατί η δύναμη της δεν είναι καν το αποτέλεσμα της συνάθροισης της δύναμης όλων των γραναζιών. Μερικά αν σταματήσουν θα σταματήσει και αυτή να δουλεύει. Όταν αρκετά γρανάζια αρχίσουν την ανυπακοή η Μηχανή θα σταματήσει.

The Machine is Us/ing Us


Welcome to the Machine - Pink Floyd





Rage Against the Machine - Testify





ΥΓ. Ζητώ συγνώμη για τις πολλές παραπομπές αλλά το ιστολόγιο κλείνει 1 χρόνο ζωής σε λίγες μέρες. Υπό αυτό το πρίσμα θεώρησα ότι μια ανάρτηση "ποτ-πουρί" θα έδινε μια πιο γενική ιδέα του ιστολογίου σε καινούργιους αναγνώστες.
Ευχαριστώ ειλικρινά όλους τους αναγνώστες και σχολιαστές, ειδικά αυτούς που διόρθωσαν λάθη ή παραλείψεις μου και που ήταν τόσο ευγενικοί και ανοιχτόκαρδοι ώστε να μας προσφέρουν τροφή για σκέψη...