Για την Πλήξη

Αγαπητέ αναγνώστη/-ρια,

όπως μπορείς να δεις και στο ποίημα του Μπωντλαίρ που έχω αναρτήσει στο άλλο μου ιστολόγιο, αυτός ο υπέροχος ποιητής πίστευε ότι η πλήξη/ανία είναι το χειρότερο τέρας που υπάρχει στον άνθρωπο.
Ο Πασκάλ έλεγε: " Όλη η δυστυχία των ανθρώπων προέρχεται από ένα και μόνο πράγμα, από το ότι δεν μπορούν να καθίσουν ήσυχοι σ'ένα δωμάτιο".
O Όσκαρ Ουάιλντ έγραψε στο Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι: "Το μοναδικό απαίσιο πράγμα στον κόσμο είναι η πλήξη Ντόριαν. Είναι το μοναδικό αμάρτημα για το οποίο δεν υπάρχει συγχώρεση."
Που οφείλεται όμως η πλήξη και πως προκαλεί την δυστυχία είναι τα ερωτήματα που θα απασχολήσουν (επιφανιακά ίσως, αλλά πάντα με σκοπό να αποτελέσουν τροφή για την σκέψη) την σημερινή μου ανάρτηση.

Ας αρχίσουμε από τον ορισμό της πλήξης/ανίας:
πλήξη η : δυσάρεστο συναίσθημα ανίας, βαρεμάρας
Εξετάζοντας και τον ορισμό της ανίας βρίσκουμε ήδη τις πηγές της:
ανία η : δυσάρεστο συναίσθημα που δημιουργείται από την έλλειψη ενδιαφέρουσας απασχόλησης ή από τη μονότονη επανάληψη των ίδιων εντυπώσεων, γεγονότων, πράξεων·

Ας τις εξετάσουμε ξεχωριστά αρχίζοντας από την δεύτερη δηλ. την μονότονη επανάληψη των ίδιων εντυπώσεων, πράξεων, γεγονότων. Είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της εποχής μας η επανάληψη. Ο "μοντέρνος" τρόπος ζωής, που ειδικά στις πόλεις μας επιβάλλεται, προκαλεί πλήξη. Σκεφτείτε: δουλειά, γραφείο, σπίτι, τηλεόραση, ύπνος και ξανά από την αρχή.
Όμως η "φυγή" από την ζωή και αν θέλετε από τις απολαύσεις τις (πχ. μοναστική ζωή) είναι δυνατόν να είναι λύση; Τότε ο άνθρωπος θα βρισκόταν στην καρδιά αυτού που ο Βαλερύ ονομάζει "η απόλυτη ανία του ζειν" και ότι αυτό θα "σταματούσε ακαριαία την καρδιά". Το άλλο άκρο, ένας αχαλίνωτος, ανήθικος βίος γεμάτος απολαύσεις θα οδηγούσε πάλι σε πλήξη ή έστω σ'ένα δυσάρεστο συναίσθημα! "Αρκετά, σταματήστε, δεν είναι πια τόσο ευχάριστο, όσο ήταν πριν", λέει ο δούκας του Μαντού στους μουσικούς, στην αρχή του La Nuit des Rois (Η Νύχτα των Βασιλέων - Shakespeare). Μια αμετάβλητη απόλαυση δεν μπορεί να γίνεται συνεχώς αισθητή σαν πληρότητα. Ο ίδιος ο Δον Ζουάν κουράζεται κάποια μέρα να κατακτά συνεχώς γυναίκες. Η Σιμόν ντε Μπωβουάρ, από την οποία δανείστηκα πολλά γι' αυτήν την ανάρτηση, λέει ότι "οι ακίνητοι παράδεισοι δεν μας υπόσχονται παρά μια αιώνια πλήξη".

Ας πάμε όμως να δούμε και τον άλλο λόγο της πλήξης, την έλλειψη ενδιαφέροντος. Ο Σοπενάουερ χρησιμοποίησε την πλήξη για να καταδείξει την ματαιότητα της ανθρώπινης ζωής. "Έβρισκα ότι κανένας σκοπός δεν άξιζε τον κόπο για καμμιά προσπάθεια" λέει ο ήρωας του Μπενζαμέν Κονστάν. Προσωπικά πιστεύω όμως ότι η ματαιότητα αυτή είναι απαραίτητη για να μας δείξει την ασημαντότητά μας. Μια ασημαντότητα που δεν μπορεί να οδηγήσει στην αδιαφορία γιατί ακόμα και ένα μικρό παιδί που πεισμώνοντας αποτραβιέται σε μια γωνιά και λέει: "δεν μ' ενδιαφέρει τίποτα πια", σε λίγο θα αρχίσει να στριφογυρνάει, κοιτώντας γύρω του αφού αρχίζει και βαριέται. Βλέπετε ο άνθρωπος είναι ένα ανήσυχο όν. Ο άνθρωπος προσπαθεί να αποφύγει την έλλειψη ενδιαφέροντος. Ακόμα και με ανορθόδοξους τρόπους, για παράδειγμα δουλεύοντας πολύ σκληρά ή με ακριβά χόμπυ. Κάνοντας φίλους στο facebook, ή κουτσομπολεύοντας. Η σύχρονη ψυχολογία την συνδέει με τα ναρκωτικά και με τον τζόγο. Και όλα αυτά απλώς για να ξεχνιέται και να μπορεί να συνεχίζει. Μπορεί να κάνει οτιδήποτε αρκεί να μην σκεφτεί την ματαιότητα των πραγμάτων και να μην νιώσει αυτό το απαίσιο συναίσθημα της πλήξης (που όλοι μας γνωρίζουμε, όπως καταλήγει και ο Μπωντλαίρ στο ποίημα που προανέφερα). Αυτός ίσως είναι και ο λόγος που ο άνθρωπος είναι υπέρβαση. Θέτει στόχους τους οποίους φτάνει και ξεπερνά. Και τους ξεπερνά όχι μόνο αναλογιζόμενος αυτοσαρκαστικά "γιατί ως εδώ και όχι παραπάνω;", αλλά κυρίως γιατί (όπως μας έχει περιγράψει πολλάκις η λογοτεχνία) ο άνθρωπος που μόλις πέτυχε τον στόχο τον οποίο είχε με πάθος επιδιώξει, νιώθει απογοήτευση. Για παράδειγμα, ο Καζαντζάκης, γράφοντας την συνέχεια της Οδύσσειας βάζει τον Οδυσσέα αφού γύρισε επιτέλους στην Ιθάκη και αφού αποκατέστησε την τάξη, να αναχωρεί αμέσως (τρεις μέρες μετά) για νέες περιπέτειες...

Θα έλεγα ότι ίσως η πλήξη αποτελεί το καθοριστικό χαρακτηριστικό της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο Χάιντεγκερ λέει ότι "η πλήξη είναι συνυφασμένη με την έλλειψη νοήματος στη ζωή, πράγμα που οδηγεί στο υπαρξιακό άγχος". Είναι ένα χαρακτηριστικό που μας σπρώχνει μπροστά, μας καλεί να ψάξουμε, να κάνουμε κάτι όχι όμως απλώς για να το κάνουμε, αλλά για να μάθουμε. Η μάθηση είναι αντίστροφως συσχετιζόμενη με την πλήξη. Να βρούμε, να ανακαλύψουμε την αλήθεια λοιπόν. Που θα βρούμε όμως την αλήθεια του ανθρώπου αν δεν την ψάξουμε μέσα μας; Γι' αυτό και η εσκεμμένη αποφυγή της ενδοσκόπησης δεν εξαφανίζει το πρόβλημα, αντιθέτως είναι η πηγή πολλών κακών για τον άνθρωπο, όπως είδαμε. Μπορεί να μας παρακινεί να προχωρήσουμε, αλλά από την άλλη μας παίζει σαν μαριονέττα η οποία δεν διαθέτει δικιά της βούληση και θέληση. Γιατί η αμάθεια κάνει τον άνθρωπο άβουλο ον.

Ο Καντίτ (Βολταίρος) μας παρακινεί "να καλλιεργήσουμε τον κήπο μας". Αυτό για εμένα σημαίνει να "σκαλίσουμε" και μετά "να φυτέψουμε όμορφα και χρήσιμα λουλούδια" στον εσωτερικό μας κόσμο όχι απλά για να αποφύγουμε την πλήξη αλλά γιατί έτσι ισχυροποιούμε ή καλύτερα αναπτύσσουμε την θέληση και την βούλησή μας. "Ο σοφός είναι και αυτός ένας άνθρωπος ανάμεσα στους ανθρώπους και η ίδια η σοφία του είναι η βούληση του." (Σιμόν ντε Μπωβουάρ)

Πηγές:
Πύρρος και Κινέας - Σιμόν ντε Μπωβουάρ
wikipedia - boredom
Heidegger - Wat is Metafysica?

Au Lecteur - Charles Baudelaire

Au Lecteur

La sottise, l'erreur, le péché, la lésine,
Occupent nos esprits et travaillent nos corps,
Et nous alimentons nos aimables remords,
Comme les mendiants nourrissent leur vermine.

Nos péchés sont têtus, nos repentirs sont lâches;
Nous nous faisons payer grassement nos aveux,
Et nous rentrons gaiement dans le chemin bourbeux,
Croyant par de vils pleurs laver toutes nos taches.

Sur l'oreiller du mal c'est Satan Trismégiste
Qui berce longuement notre esprit enchantè,
Et le riche métal de notre volonté
Est tout vaporisé par ce savant chimiste.

C'est le Diable qui tient les fils qui nous remuent!
Aux objets rèpugnants nous trouvons des appas;
Chaque jour vers l'Enfer nous descendons d'un pas,
Sans horreur, à travers des tènébres qui puent.

Ainsi qu'un débauché pauvre qui baise et mange
Le sein martyrisé d'une antique catin,
Nous volons au passage un plaisir clandestin
Que nous pressons bien fort comme une vieille orange.

Serré, fourmillant, comme un million d'helminthes,
Dans nos cerveaux ribote un peuple de Démons,
Et, quand nous respirons, la Mort dans nos poumons
Descend, fleuve invisible, avec de sourdes plaintes.

Si le viol, le poison, le poignard, l'incendie,
N'ont pas encor brodé de leurs plaisants dessins
Le canevas banal de nos piteux destins,
C'est que notre âme, hèlas! n'est pas assez hardie.

Mais parmi les chacals, les panthères, les lices,
Les singes, les scorpions, les vautours, les serpents,
Les monstres glapissants, hurlants, grognants, rampants,
Dans la ménagerie infâme des nos vices,

Il en est un plus laid, plus méchant, plus immonde!
Quoiqu'il ne pousse ni grands gestes ni grands cris,
Il ferait volontiers de la terre un débris
Et dans un bâillement avelerait le monde;

C'est l'Ennui! - l'oeil chargé d'un pleur involontaire,
Il rêve d'échafauds en fumant son houka.
Tu le connais, leuctur, ce monstre délicat,
- Hypocrite lecteur, - mon semblable, - mon frère!


Για τον Αναγνώστη¹

Η ηλιθιότητα, το λάθος, το αμάρτημα, η τσιγγουνιά,
Απασχολούν το πνεύμά μας και βασανίζουν τα σώματά μας,
Και τροφοδοτούμε τις αγαπημένες μας τύψεις,
Όπως οι ζητιάνοι τρέφουν τα παράσιτά τους.

Τα αμαρτήματά μας είναι πεισματάρικα, οι μεταμέλειές μας χαλαρές,
Τα πληρώνουμε βαριά με τις εξομολογήσεις μας,
Και επιστρέφουμε χαρούμενοι πίσω στο βουρκώδη δρόμο,
Πιστεύοντας ότι τα ευτελή δάκρυα ξεπλένουν όλους τους λεκέδές μας.

Πάνω στο μαξιλάρι του κακού είναι ο Τρισμέγιστος Σατανάς
Που νανουρίζει μακρόσυρτα το μαγεμένο πνεύμα μας,
Και το σκληρό μέταλλο της θέλησής μας
Εξατμίζεται ολόκληρο από αυτόν τον λόγιο χημικό.

Είναι ο Διάβολος που βαστά τα σκοινιά τα οποία μας κινούν!
Για απεχθή αντικείμενα βρίσκουμε τα θέλγητρα.
Κάθε μέρα κατεβαίνουμε προς την Κόλαση μ'ένα βηματισμό,
Χωρίς τρόμο, διασχίζοντας το σκότος με την βρώμικη οσμή.

Όπως μια φτωχή ακολασία που φιλά και τρώει
Το βασανισμένο στήθος μιάς αρχαίας πόρνης,
Ξεκλέβουμε προχωρώντας μια παράνομη ευχαρίστηση
Η οποία μας πιέζει πολύ δυνατά όπως ένα ώριμο πορτοκάλι.

Σφίγγοντας, μυρμηγιάζοντας, σαν ένα εκατομμύριο ελμίνθες²,
Μέσα στο ξεφάντωμα του μυαλού μας ένα πλήθος από Δαίμονες,
Και, όταν αναπνέουμε, ο Θάνατος μέσα στα πνευμόνια μας
Κατέρχεται, αόρατο ποτάμι, με υπόκωφους στεναγμούς.

Αν ο βιασμός, το δηλητήριο, το στιλέτο, η φωτιά,
Δεν έχουν ακόμα υφανθεί από τα ευχάριστα σχέδια τους
Ο κοινότυπος καμβάς της ελεεινής μοίρας μας,
Είναι γιατί η ψυχή μας, δυστυχώς! δεν είναι ακόμα αρκετά τολμηρή.

Αλλά ανάμεσα στα τσακάλια, τους πάνθηρες, τις σκύλες,
Τους πιθήκους, τους σκορπιούς, τα όρνεα, τα ερπετά,
Στα θηρία που σκούζουν, ουρλιάζουν, κράζουν, σέρνονται,
Μέσα στο ελεεινό θηριοτροφείο των παθών μας,

Εκεί βρίσκεται ένα πιό άσχημο, πιο μοχθηρό, πιο βρώμικο!
Αν και δεν σπρώχνει ούτε σε μεγάλες χειρονομίες, ούτε σε μεγάλες κραυγές,
Ευχαρίστως θα έκανε τη γη θρύψαλα
Και μέσα σ'ένα χασμουρητό θα κατάπινε τον κόσμο.

Είναι η πλήξη/ανία! - το μάτι φορτωμένο από ένα αθέλητο δάκρυ,
Ονειρεύεται το ικρίωμα καπνίζοντας τον αργιλέ του.
Το ξέρεις, αναγνώστη, το ντελικάτο τέρας,
- Υποκριτή αναγνώστη, - όμοιε μου, - αδελφέ μου!

¹ Το ποίημα είναι η εισαγωγή της ποιητικής συλλογής του C. Baudelaire με τίτλο "Τα Άνθη του Κακού" (Les Fleurs du Mal)

²έλμινθα η [élminθa] Ο28 : ονομασία κάθε είδους σκώληκα που ζει παρασιτικά στο έντερο του ανθρώπου ή των ζώων. [λόγ. < αρχ. ἕλμινς, αιτ. -ινθα]

Μεταφ.: Ιπτάμενος Ολλανδός

Enigma Of Kaspar Hauser, The

Είδος: Ταινία (ιστορικό δράμα, βιογραφία)
Γλώσσα: German
Υπότιτλοι: English
Χρονολογία: 1974 , D
Σκηνοθεσία: Herzog
Διάρκεια: 110'

http://www.imdb.com/title/tt0071691/

By Roger Ebert
Werner Herzog's films do not depend on "acting" in the conventional sense. He is most content when he finds an actor who embodies the essence of a character, and he studies that essence with a fascinated intensity. Consider the case of Bruno S., a street performer and forklift operator whose last name was long concealed. He is the center of two Herzog films "The Enigma of Kaspar Hauser" (1974) and "Stroszek" (1977). The son of a prostitute, he was locked for 23 years in mental institutions, even though Herzog believes he was never insane.

Bruno is however very strange, bull-headed, with the simplicity and stubbornness of a child. In "Kaspar Hauser," he looks anywhere he wants to, sometimes even craftily sideways at the camera, and then it feels not like he's looking at the audience but through us. He can possibly play no role other than himself, but that is what Herzog needs him for. On the commentary track Herzog says he was vilified in Germany for taking advantage of an unfortunate, but if you study Bruno sympathetically you may see that, by his lights, he is taking advantage of Herzog. On his commentary track, Herzog describes him as "the unknown soldier of the cinema."

READ HERE

Godspeed You Black Emperor

It's not an old (1997) but it is a treasure ;-)
F#A#∞ by Godspeed You Black Emperor!

Πόνος από E. Dickinson και K. Gibran

The Mystery of Pain

Pain has an element of blank;
It cannot recollect
When it began, or if there were
A day when it was not.

It has no future but itself,
Its infinite realms contain
Its past, enlightened to perceive
New periods of pain.


On Pain

Your pain is the breaking of the shell that encloses
your understanding.

Even as the stone of the fruit must break, that its
heart may stand in the sun, so must you know pain.

And could you keep your heart in wonder at the
daily miracles of your life, your pain would not seem
less wondrous than your joy;

And you would accept the seasons of your heart,
even as you have always accepted the seasons that
pass over your fields.

And you would watch with serenity through the
winters of your grief.

Much of your pain is self-chosen.

It is the bitter potion by which the physician within
you heals your sick self.

Therefore trust the physician, and drink his remedy
in silence and tranquillity:

For his hand, though heavy and hard, is guided by
the tender hand of the Unseen,

And the cup he brings, though it burn your lips, has
been fashioned of the clay which the Potter has
moistened with His own sacred tears.


Το μυστήριο του πόνου - Emily Dickinson

Ο πόνος έχει ένα στοιχείο κενού
Δεν μπορεί να ανακαλέσει στη μνήμη του
Πότε άρχισε, ή αν υπήρξε
Μια μέρα, που δεν ήταν.

Δεν έχει μέλλον, αλλά τον εαυτό του,
Τα απέραντα βασίλεια του περιέχουν
Το παρελθόν, φωτισμένο να αντιλαμβάνεται
Νέες περιόδους πόνου.


Για τον πόνο - Khalil Gibran

Ο πόνος είναι το σπάσιμο του οστράκου που περικλείει
την κατανόησή σας.

Όπως κι ο φλοιός του καρπού πρέπει να σπάσει, ώστε η
καρδιά του να μπορεί σταθεί στον ήλιο, έτσι πρέπει να γνωρίζετε τον πόνο.

Και αν μπορούσατε να διατηρήσετε την καρδιά σας να θαυμάζει τα
καθημερινά θαύματα της ζωής σας, ο πόνος, δεν θα φαινόταν
λιγότερο θαυμαστός από τη χαρά σας.

Και αν θέλατε να αποδεχθείτε τις εποχές της καρδιάς σας,
όπως έχετε πάντα δεκτές τις εποχές που
περνούν πάνω από τα χωράφια σας.

Και παρακολουθούσατε με ηρεμία τους
χειμώνες της θλίψης σας.

Πολύς από τον πόνο σας είναι αυτό-επιλεγμένος.

Είναι το πικρό φίλτρο με το οποίο ο γιατρός μέσα σας
επουλώνει τον άρρωστό σας εαυτό.

Γι' αυτό, εμπιστευτείτε το γιατρό, και πιέστε το γιατρικό
με σιωπή και ηρεμία:

Γιατί το χέρι του, αν και βαρύ και σκληρό, οδηγείται
από το τρυφερό χέρι του Αθέατου,

Και το κύπελλο που φέρει, αν και καίει τα χείλη σας, έχει
πλαστεί από τον πηλό που ο Αγγειοπλάστης έχει
μουσκέψει με τα δικα του ιερά δάκρυα.

μεταφ.: Ιπτάμενος Ολλανδός

"Δεντρο-εξολοθρευτής" ("Tree-terminator")

Ξεκίνησα να γράψω μια ανάρτηση για το παρακάτω βίντεο. Αλλά είναι τόσες οι ηθικο-τεχνολογικο-οικονομικο-κοινωνικο-περιβαντολλογικές προεκτάσεις όπως και οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ τους όταν το εξετάζεις ως προς τη συμπεριφορά μας ως είδος που αυτοαποκαλείται νοήμον.. που χάθηκα στην...απεραντότητά τους!

Σκέφτηκα, για να δικαιολογήσω την αδυναμία μου να το περιγράψω, ότι είναι μια από αυτές τις εικόνες που τα πολλά λόγια είναι φτώχεια ή...ίσως πάλι, να μην υπάρχουν αρκετά λόγια!

Το είχα δει πριν λίγο καιρό στο Discovery Channel όπου εκθειάζονταν [λόγ. < ελνστ. ἐκθειάζω 'λατρεύω σαν θεό'] ` οι δυνατότητες (ταχύτητα και η δύναμη φυσικά) καθώς και η τεχνολογία του "Δεντρο-εξολοθρευτή". Λίγο από την δύναμη ήταν βεβαίως και η "δύναμη" του ανθρώπινου μυαλού!

Εγώ με την σειρά μου, προσπαθώ να αντιστέκομαι και να μην προσκυνάω είδωλα. Ίσως έτσι, βλέποντας το απογυμνωμένο, μόνο από αυτές τις τέσσερις θεότητες, θέλω ειλικρινά να ζητήσω προκαταβολικά συγνώμη που σας υποβάλλω σε τέτοιο θέαμα...

Τρεις Φορές η Αλήθεια - Οδ. Ελύτης

 Ο. Ελύτης


Ι

Μετατόπιζε το αγριοπούλι πιτ-πιτ πάνω στους βράχους την αλήθεια
Μες στις γούβες τ' αρμυρό νερό τλιπ-τλιπ όλο τσιμπολογούσε
Κάτι κάτι Κάτι πρέπει οπωσδήποτε να υπάρχει

Μα την πίστη μου άγιασα να περιμένω
Πέταξα γένι καλογερικό που όλο χάιδευα κι έξυνα
Κάτι κάτι Κάτι άλλο να βρεθεί

Κάποια φορά το πήρ' απόφαση
Τράβηξα έτσι όπως τραβάς μια βάρκα στη στεριά τον άνθρωπο από μέρος που να βλέπεις μέσα του

-Ε ποιος είναι αυτός;- Ο φονιάς που πέρασε - Κι ο τόσος σαματάς
γιατί;-Το γεράκι το γεράκι φτάνει έφτασε - Καλά και ποιος ορίζει εδώ;
- Ούτις Ούτις - Δεν άκουσα ποιος λέει;

Αλλά κιόλας λιγόστευαν τα λόγια Τι να πεις πια Τέτοια η αλήθεια.

ΙΙ

Τέτοια η αλήθεια Όταν αποτραβήχτηκαν τα λόγια τι να πεις πια
φάνηκε περιτριγυρισμένο κυπαρίσσια σαν παλιό υποστατικό το πέλαγος

Καθισμένη στα ρηχά μια γυναίκα πέτρινη κει που χτενίζονταν
απόμεινε με το χέρι της ψηλά στον αέρα Δυο βαπόρια πέρα ταξιδεύανε
όλο καπνούς δίχως να προχωράνε Και παντού στις βρύσες
και στα δεντρολίβανα εκμυστηρευμένο ένα πάτερ ημών που ανέβαινε
πριχού σπάσει σε δρόσο

Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς εγώ που αγάπησα εγώ που τήρησα
το κορίτσι μου σαν όρκο που 'φτασα να πιάνω τον ήλιο απ' τα
φτερά σαν πεταλούδα Πάτερ ημών

Μ' ένα τίποτα έζησα.

III

Μ' ένα τίποτα έζησα Μονάχα οι λέξεις δε μου αρκούσανε Σ' ενός
περάσματος αέρα ξεγνέθοντας απόκοσμη φωνή τ' αυτιά μου φχιά
φχιού φχιού εσκαρφίστηκα τα μύρια όσα Τι γυαλόπετρες
φούχτες τι καλάθια φρέσκες μέλισσες και σταμνιά φουσκωτά όπου
άκουγες ββββ να σου βροντάει ο αιχμάλωτος αέρας

Κάτι κάτι Κάτι δαιμονικό μα που να πιάνεται σαν σε δίχτυ στο
σχήμα του Αρχαγγέλου Παραλαλούσα κι έτρεχα Έφτασα κι
αποτύπωνα τα κύματα στην ακοή απ' τη γλώσσα

-Ε καβάκια μαύρα φώναζα κι εσείς γαλάζια δέντρα τι ξέρετε από
μένα;-Θόη θόη θμος - Ε; Τι; - Αρίηω ηθύμως θμος - Δεν άκουσα
τι πράγμα; - Θμος θμος άδυσος

Ώσπου τέλος ένιωσα κι ας πα' να μ' έλεγαν τρελό
πως από 'να τίποτα γίνεται ο Παράδεισος.

Pandora's Box

Είδος: Ντοκυμαντέρ
Γλώσσα: English
Υπότιτλοι: -Χρονολογία: 1992 , UK
Σκηνοθεσία: Adam CurtisΔιάρκεια: 276' (σε 6 επεισόδια)

http://www.imdb.com/title/tt0437029/


Tales of science and society, 20 May 2008Author: Philip O'Carroll from Cork, Ireland
Pandora's box is a set of six documentaries concerning the impact of science and technology and society the 20th Century. Each episode is a story of how leaders of different societies strove to create a better, more controllable world based on science and technology but in the end their efforts failed when they came in contact with human desire, emotion and politics.

Although the premise sounds deadly dull, Adam Curtis' documentaries are always entertaining. The irreverent use of fifties music and clips from old movies serve to enliven otherwise dry subjects such as Keynesian economics versus Monetarism (Episode 3 "The League of Gentlemen") or the story of DDT (episode 4 "Goodbye, Mrs Ant"). The story behind the story is another constant theme and it is here that the documentaries really shine, there is lots of footage and material and interviews with key people showing that a great deal of work went into the researching of this series. The interviews in particular are of real historic interest and could never be repeated, as many of the individuals and institutions have since passed away.

Where he tends to fall down is that he sometimes makes some very tenuous links and comparisons. For instance in comparing the causes Three-Mile-island Disaster with Chernobyl, ("A is for Atom", Episode 6) Curtis seems to ignore the obvious point that in the Soviet Union safety standards were looser and life was cheaper than in the US. In episode 5 ("Black Power"), Curtis relates the story of the Volta Dam in Ghana and how the dreams of its leader Kwame Nkrumah to industrialize fell apart when big business got involved forcing him to accept poor business terms to get the dam built and the country descended into corruption. Curtis seems far too soft on Nkrumah's own responsibility for the mess his country ended up in.

Although decidedly left-wing, Curtis is no communist and even if your political views are right wing you will find this series thought provoking. For example Episode 1 ("The Engineer's Plot") on the Soviet Union is the best expose of the failures of state planning that you will see. Curtis has footage from the last days of the Soviet Union's planning system with interviews with the poor benighted Russians actually trying to make it work. Taxi drivers have to drive in circles to meet their mileage quota. Shoe manufacturers discover that their customers want platform shoes but by the time the factory is built, the shoes are out of fashion. The story of DDT (Episode 4 "Goodbye Mrs Ant") showed how the sciences of entomology and ecology were abused for political means by the environmental movement. The lawyer behind the case gleefully showed his strategy of showing that even minuscule amounts of chemical can be harmful. When it was subsequently proved that DDT was detectable in mothers milk, the public outcry was sufficient to get it banned. The fact that DDT itself is actually harmless to people is demonstrated rather shockingly by one advocate actually eating the stuff. Curtis is careful not to say that DDT is good or bad per se, just that when politics and business got involved, genuine science was drowned out.

You definitely get the feeling there is a moral to each of these stories but it is hard to say precisely what that message is. Perhaps it is we should be more skeptical about science. Perhaps it is that rationality is impossible outside science. In any case this is not unbiased history, Curtis has very particular and even unique slants on the stories that he tells. Despite this it does not suffer from being opinion. It is both entertaining and informing, whatever side of the argument you prefer. [Από http://www.imdb.com/title/tt0437029/usercomments]

Την ταινία και τον μικρό σχολιασμό του κάθε επεισοδίου τα βρήκα εδώ.

Episode 1 - The Engineer’s Plot

The revolutionaries who toppled the Tsar in 1917 thought science held the key to their new world. In fact, it ended up creating a bewildering world for millions of Soviet people. In this light-hearted investigation, one industrial planner tells how she decided the people wanted platform shoes, only to discover that they had gone out of fashion by the time that the factory to manufacture them had been built.

Episode 2 - To The Brink of Eternity

Focusing on the men of the Cold War on whom Dr Strangelove was based. These were people who believed that the world could be controlled by the scientific manipulation of fear - mathematical geniuses employed by the American Rand Corporation. In the end, their visions were the stuff of science fiction fantasy.

Episode 3 - The League of Gentlemen

Thirty years ago, a group of economists managed to convince British politicians that they had foolproof technical means to make Britain great again. Pandora’s Box tells the saga of how their experiments have led the country deeper into economic decline, and asks - is their game finally up?

Episode 4 - Goodbye Mrs Ant

A modern fable about science and society, focusing on our attitude to nature. Should we let scientists be the prime movers of social or political change when, for instance, DDT made post-war heroes of American scientists only to be put on trial by other scientists in 1968? What kind of in-fighting goes on between rival camps before one scientific truth emerges, and when it does emerge, just how true is it?

Episode 5 - Black Power

A look at how former Ghanaian leader Kwame Nkrumah set Africa ablaze with his vision of a new industrial and scientific age. At the heart of his dream was to be the huge Volta dam, generating enough power to transform West Africa into an advanced utopia. But as his grand experiment took shape, it brought with it dangerous forces Nkrumah couldn’t control, and he slowly watched his metropolis of science sink into corruption and debt.

Episode 6 - A is For Atom

An insight into the history of nuclear power. In the 1950s scientists and politicians thought they could create a different world with a limitless source of nuclear energy. But things began to go wrong. Scientists in America and the Soviet Union were duped into building dozens of potentially dangerous plants. Then came the disasters of Three Mile Island and Chernobyl which changed views on the safety of this new technology.

Το Τίποτα, η Σκέψη και η Ευτυχία

Αγαπημένε αναγνώστη / -ρια,

το Τίποτα είναι η άρνηση, η αφαίρεση και ως τέτοια την χρησιμοποιεί ο Χάιντεγκερ στα επιχειρήματα στο βιβλίο του : "Τι είναι μεταφυσική". Ως αφαιρετική σκέψη το χρησιμοποιούμε πολύ συχνά στη ζωή μας και αυτό τονίζει και το βιβλίο "Η σοφία των Βέδας", απ'όπου αντιγράφω από το κεφάλαιο Τίποτα: "Το χρησιμοποιούμε στην αφαιρετική σκέψη μας για παράδειγμα όταν λέμε "αυτό είναι ένα γαρύφαλλο και τίποτα άλλο". Αυτή η θετική κρίση μας δείχνει την Δύναμη της Άρνησης . Επίσης είναι αυτή η δύναμη που μας στέλνει για ύπνο κάθε βράδυ."

Αυτό το τελευταίο, δεν θα το είχα καταλάβει αν δεν είχα διαβάσει στο Νίτσε (Ζαρατούστρα) για τους "Δασκάλους της Αρετής", όπου μας παρουσιάζεται ένας δάσκαλος του ύπνου ο οποίος διδάσκει πως μπορείς να κοιμηθείς καλύτερα υποστηρίζοντας (εκτιμώ πολύ ορθώς από προσωπική εμπειρία) πως οι σκέψεις - λογισμοί είναι αυτές που σ'εμποδίζουν να κοιμηθείς.

Ακόμα και ο Γκαίτε στον Φάουστ παρομοιάζει τον κακό λογισμό με το Διάβολο. Που όμως δεν μπαίνει απρόσκλητος αλλά πρέπει να τον αφήσεις εσύ ο ίδιος να μπει στο σπίτι σου (μυαλό). Έτσι και ο Φάουστ τον βάζει με την μορφή σκύλου (θυμός;) στο σπίτι του.

Όμως παρακάτω διαβάζω (πάντα στο βιβλίο η σοφία των Βέδας,) το εξής φαινομενικά παράδοξο: "Από την άλλη, αν δεν υπήρχε αυτή η Δύναμη της Άρνησης να λειτουργεί ακατάπαυστα μέσα μας, δεν θα υπήρχε καμμία προσπάθεια από μέρους μας και καμμία κίνηση στη ζωή, η οποία από Βεδικής απόψεως είναι η ακατάπαυστη αναζήτηση της Ευτυχίας (Ananda) (βλ. χριστιανικό προπατορικό αμάρτημα - διωγμός από παράδεισο, αρχ. ελληνική φιλοσοφία: Πλάτων-Ιδέα, Επίκουρος, στωικοί - ηδονή / ευτυχία κτλ.). Την είχαμε κατά κάποιο τρόπο προγευτεί, που όμως χάθηκε, μας αφαιρέθηκε, καταπιέστηκε, συρρικνώθηκε στο Τίποτα, από αυτή την ίδια την Δύναμη της Άρνησης." (!!)

Προσπαθώντας να κατανοήσω το παραπάνω παράδοξο, θα έλεγα ότι αυτό που ξεκίνησε με την ανεξέλεγκτη σκέψη που διατύπωσε την "καταφατική άρνηση" (αυτό είναι ευτυχία και τίποτα άλλο) είναι το συνεχές ψάξιμο για την ευτυχία. Ας μην ξεχνάμε ότι αυτός είναι ο προορισμός του ανθρώπου σύμφωνα με πληθώρα φιλοσόφων. Αξίζει να αναφέρω εδώ την άποψη του Επίκουρου ότι "το ψάξιμο της ευτυχίας (καλού/αγαθού/ηδονής) ξεκινάει από πολύ μικρή ηλικία λόγω της ικανοποίησης που νιώθουμε όταν τρώμε" (Γκυώ, Guyau, La Morale d' Epicure et... 1917, αναφορά στο ανολοκλήρωτο βιβλίο του Κροπότκιν "Ηθική" εκδ. Νησίδες σελ.97) . Αυτό το ψάξιμο όμως γίνεται στο παρελθόν και στο μέλλον, θυμόμαστε πως ήταν μια στιγμή που ονομάσαμε ευτυχισμένη, ή προσδοκούμε σε μια ευτυχισμένη στιγμή και είναι φυσικό να μας καταπιέζει και να μην μας αφήνει να είμαστε και να κάνουμε αυτό που μας αρέσει. Μας δείχνει δηλαδή ότι αυτό είναι ένας αέναος κύκλος, το φίδι που τρώει την ουρά του, αφού το ίδιο κινείται αλλά είναι αυτό που "παράγει" και την ανάγκη για κίνηση. Εν ολίγοις, η Άρνηση της φύσης μας και του τι είμαστε και έχουμε τώρα προκαλεί και το ψάξιμο που γίνεται με την Άρνηση. Ή θα μπορούσαμε ίσως να πούμε ότι η Ευτυχία είναι αυτό που έχουμε και όχι αυτό που δεν έχουμε ή είχαμε.

Λέει ο Νίτσε στο τέλος του κεφαλαίου με τον δάσκαλο του ύπνου και των αρετών: "Αυτός ο δάσκαλος είναι ανόητος, αλλά πιστεύω ότι ξέρει πολύ καλά πως να κοιμηθεί. Η σοφία του είναι να ξυπνήσεις ώστε να κοιμηθείς καλά. Και πραγματικά αν η ζωή δεν είχε νόημα και θα έπρεπε να διαλέξω ανοησία, τότε και εγώ θα το θεωρούσα ότι αυτή είναι η πιο λογική ανοησία. (...) Τώρα ξέρω τι ζητούσαν πάνω απ'όλα όταν ψάχνανε για δασκάλους των αρετών. Καλό ύπνο ψάχνανε, και οπιούχες αρετές γι'αυτόν. Γιατί όλων αυτών των δασκάλων η σοφία ήταν να κοιμηθούν χωρίς όνειρα, δεν ξέρανε άλλη καλύτερη ερμηνεία της ζωής."

Οι βουδιστές έχουν ως μια από τις πιο βασικές τους αρχές την αποστασιοποίηση απ'όλα τα πράγματα, άψυχα και έμψυχα. Όσο μεγαλύτερος ο βαθμός αποστασιοποίησης τόσο περισσότερη προσωπική ελευθερία. Έτσι πιστεύουν ότι η ελευθερία εξελίσσεται και αυτός είναι και ο λόγος που εξασκούνται με τον διαλογισμό.

Aυτό που δεν έκανε ο Φάουστ, ο Αδάμ, η Εύα, και οι περισσότεροι από εμάς, είναι αυτό που προσπαθούν να κάνουν οι βουδιστές και οι άνθρωποι που διαλογίζονται. Ο διαλογισμός (anapansati) είναι στην ουσιαστικά ένας έλεγχος της σκέψης. Aν δεν ελέγχουμε το μυαλό μας τότε η μια σκέψη ξεπηδά μετά από την άλλη, σαν κύματα σε ωκεανό. Υποστηρίζουν ακόμα ότι αυτές οι σκέψεις είναι δύο ειδών: σκέψεις για το παρελθόν και σκέψεις για το μέλλον. Και αυτές μπορούν να φέρουν ευτυχία ή λύπη. Έτσι μια ανεξέλεκτη σκέψη θα μας παρασέρνει χωρίς σκοπό από τη μία στην άλλη. Ένας από τους τρόπους ή στάδια του διαλογισμού είναι να συνειδητοποιούμε αυτές τις σκέψεις και να μην τις αφήνουμε να εισέρχονται στο μυαλό μας, προσπαθώντας να είμαστε συγκεντρωμένοι στην αναπνοή μας συνήθως στην αίσθηση που αυτή αφήνει στο δέρμα μας ακριβώς κάτω από τη μύτη. Στην ουσία είναι μια προσπάθεια για το σπάσιμο του αέναου κύκλου της σκέψης. Τελικός σκοπός η επίτευξη της Nirvana (βλ. Επίκουρος - αταραξία;) που δεν είναι μια κατάσταση αδιαφορίας όπως έχει διαστρεβλωθεί το νόημα της, αλλά η ανώτατη αποστασιοποίηση απ'όλους και όλα, το τέλος της δυαδικής σκέψης, το τέλος της ταλαιπωρίας (Dukkha), το τέλος του κύκλου των γεννήσεων, η απόλυτη ελευθερία.

Γνωρίζω ότι μια ανάλυση σαν την παραπάνω μπορεί για ορισμένους να είναι βαρετή και πολλές φορές δυσκολονόητη. Καμμιά φορά ένα ποίημα ή μια αλληγορία βοηθά περισσότερο στην κατανόηση. Γι'αυτό παραθέτω και το παρακάτω ποίημα του Κρισναμούρτι που έχω αναρτήσει και στο άλλο μου ιστολόγιο. Εκτιμώ ότι είναι πολύ σχετικό με το θέμα μας...

Άκουσε, Ω φίλε,
Θα σου πω για το μυστικό άρωμα της Ζωής.

Η Ζωή δεν έχει φιλοσοφία,
Δεν έχει πονηρά συστήματα σκέψης.

Η Ζωή δεν έχει καμία θρησκεία,
Δεν έχει λατρεία στα βαθιά ιερά.

Η Ζωή δεν έχει θεό,
Ούτε το βάρος ενός φοβερού μυστηρίου.

Η Ζωή δεν έχει κατοικία,
Ούτε την πονεμένη θλίψη της τελικής αποσύνθεσης.

Η Ζωή δεν έχει καμία ευχαρίστηση, ούτε πόνο,
Ούτε την διαφθορά της επιδιωκόμενης αγάπης.

Η Ζωή δεν είναι ούτε καλή ούτε κακή,
Ούτε η σκοτεινή τιμωρία της απρόσεκτης αμαρτίας.

Η Ζωή δεν παρέχει άνεση,
Ούτε ξεκουράζεται στο ιερό της λήθης.

Η Ζωή δεν είναι ούτε πνεύμα ούτε ύλη,
Ούτε υπάρχει η βάναυση διαίρεση της δράσης και της αδράνειας.

Η ζωή δεν έχει κανένα θάνατο,
Ούτε έχει αυτό το κενό της μοναξιάς στη σκιά του Χρόνου.

Ελεύθερος είναι ο άνθρωπος που ζει στο Αιώνιο,
Γιατί η Ζωή είναι.

ΥΓ. : Καλή Ανάσταση σε όλους μας! ;-)

Anarchism in America

Είδος: Ντοκυμαντέρ
Γλώσσα: English
Υπότιτλοι: -
Χρονολογία: 1983, USA
Σκηνοθεσία: Steven Fischler, Joel Sucher
Διάρκεια: 74'


http://www.imdb.com/title/tt0186820/

IV από την συλλογή: The Song of Life - Krishnamurti

Listen, O friend,
I will tell thee of the secret perfume of Life.

Life has no philosophy,
No cunning systems of thought.

Life has no religion,
No adoration in deep sanctuaries.

Life has no god,
Nor the burden of fearsome mystery.

Life has no abode,
Nor the aching sorrow of ultimate decay.

Life has no pleasure, no pain,
Nor the corruption of pursuing love.

Life is neither good nor evil,
Nor the dark punishment of careless sin.

Life gives no comfort,
Nor does it rest in the shrine of oblivion.

Life is neither spirit nor matter,
Nor is there the cruel division of action and inaction.

Life has no death,
Nor has it the void of loneliness in the shadow of Time.

Free is the man who lives in the Eternal,
For Life is.


Άκουσε, Ω φίλε,
Θα σου πω για το μυστικό άρωμα της Ζωής.

Η Ζωή δεν έχει φιλοσοφία,
Δεν έχει πονηρά συστήματα σκέψης.

Η Ζωή δεν έχει καμία θρησκεία,
Δεν έχει λατρεία στα βαθιά ιερά.

Η Ζωή δεν έχει θεό,
Ούτε το βάρος ενός φοβερού μυστηρίου.

Η Ζωή δεν έχει οίκο,
Ούτε την πονεμένη θλίψη της τελικής αποσύνθεσης.

Η Ζωή δεν έχει καμία ευχαρίστηση, ούτε πόνο,
Ούτε την διαφθορά της επιδιωκόμενης αγάπης.

Η Ζωή δεν είναι ούτε καλή ούτε κακή,
Ούτε η σκοτεινή τιμωρία της απρόσεκτης αμαρτίας.

Η Ζωή δεν παρέχει άνεση,
Ούτε ξεκουράζεται στο ιερό της λήθης.

Η Ζωή δεν είναι ούτε πνεύμα ούτε ύλη,
Ούτε υπάρχει η βάναυση διαίρεση της δράσης και της αδράνειας.

Η ζωή δεν έχει κανένα θάνατο,
Ούτε έχει αυτό το κενό της μοναξιάς στη σκιά του Χρόνου.

Ελεύθερος είναι ο άνθρωπος που ζει στο Αιώνιο,
Γιατί η Ζωή είναι.
Μεταφ.: Ιπτάμενος Ολλανδός

Επαναλάβατε μετά από μένα: Είμαι ελεύθερος

go to work, send your kids to school
follow fashion, act normal
walk on the pavement, watch TV
save for your old age, obey the law
Repeat after me: I am free

πήγαινε στη δουλειά, στείλε τα παιδιά σου στο σχολείο
ακολούθα την μόδα, συμπεριφέρσου κανονικά
περπάτα στο πεζοδρόμιο, παρακολούθα τηλεόραση
αποταμίευσε για τα γεράματα, υπάκουε τον νόμο
Επαναλάβατε μετά από μένα: Είμαι ελεύθερος

Η παραπάνω φωτογραφία από σύνθημα γραμμένο σε τοίχο, μας έρχεται από την Αγγλία και συγκεκριμένα από το Bristol (Philip St, Bedminster). Δεν θυμάμαι σε ποιό ιστολόγιο την πρωτοείδα (συγνώμη) αλλά την βρήκα στο flickr. Μια αναζήτηση στο google (Repeat after me: I am free) μου έδωσε 15.600.000 αποτελέσματα. Θα έλεγα ότι προκάλεσε αίσθηση... Ίσως γιατί είναι πραγματική τροφή για σκέψη.

Και για να προλάβω κάποιον που πιθανόν να παραπονεθεί ότι εμείς δεν έχουμε εξίσου καλά συνθήματα - γκράφιτι, ορίστε και ένα ελληνικό (ζητώ και πάλι συγνώμη που δεν αναφέρω πηγή αλλά δεν την θυμάμαι...):

Είμαι ο κάτοικος της γης*

*Από την πολύ ενδιαφέρουσα ιστοσελίδα PEGAS

Μας απομόνωσαν τα σύνορα, οι φράχτες
Που επινόησαν οι τσιγκούνηδες και οι αρπάχτες.

Μας ξεχωρίζουν τα κράτη, οι κοινότητες, οι νομοί
Που δημιούργησαν οι φίλαρχοι και οι πολιτικοί.

Μας φανατίζουν οι θρησκείες και τα κόμματα
Που έφτιαξαν δογματιστές και τα κυκλώματα.

Μας διαχωρίζουνε οι συνοικίες, οι οδοί
Αφού άλλη ονομασία έχουν και δε ζούμε εκεί.

Για όλα φταίνε τ' άλλα έθνη και οι άλλες ράτσες
Αφού δε μας αρέσουν οι δικές τους φάτσες.

Δεν είμαι μαύρος, κίτρινος, ούτε λευκός
Είμαι Αγάπης γέννημα, ο Γιος της γης, ο μοναδικός.

Δεν είμαι μουσουλμάνος, βουδιστής, ούτε χριστιανός,
Είμαι του Ποιητή του Σύμπαντος ο υπηρέτης ταπεινός.

Δεν είμαι Ευρωπαίος, Ασιάτης, ούτε Αυστραλός,
Είμαι o homo sapiens, ο άνθρωπος ο απλός.

Δεν είμαι Έλληνας, ούτε Εβραίος, ούτε Γερμανός,
Είμαι του Κόσμου ο Πολίτης ο κοινός.

Δεν είμαι ριζοσπάστης, ούτε φιλελεύθερος και ούτε σοσιαλιστής,
Είμαι του κοινού νου ο συνεπής υπέρμαχος και θαυμαστής.

Δεν είμαι ερυθρόλευκος και ούτε ασπρογαλανός
Είμαι τ΄ αθλήματος ο φίλος ο αληθινός.

Δε ζω σε χωριουδάκι ούτε σε πόλη μεγαλοπρεπή,
Είμαι ο κάτοικος της γης που είναι εύθραυστη, μικρή.

Οκτώβριος 1997

What the Bleep Do we Know

Είδος: Ταινία
Γλώσσα: Αγγλικά
Υπότιτλοι: -
Χρονολογία: 2004, USA
Σκηνοθεσία: William Arntz, Betsy Chasse
Διάρκεια: 109'


http://www.imdb.com/title/tt0399877/

The Cure - Forest /Killing an Arab /Jumping Someone Else's Train /10:15 Saturday Night

Η ιστοσελίδα των The Cure.
Πληροφορίες από την wikipedia.

I'm Nobody! Who are You? - Emily Dickinson

I'm nobody! Who are you?
Are you nobody, too?
Then there's a pair of us -don't tell!
They'd banish us, you know.

How dreary to be somebody!
How public, like a frog
To tell your name the livelong day
To an admiring bog!

Είμαι ο κανένας! Ποιος είσαι εσύ;
Είσαι ο κανένας, και εσύ;
Τότε είμαστε δύο - μην μου πεις!
Θα μας εξορίσουν ξέρεις.

Πόσο αγαπητό να είσαι κάποιος!
Πόσο κοινό, όπως ο βάτραχος
Να λες το όνομά σου όλη την ημέρα
Σ' έναν βάλτο που σε θαυμάζει!

Βέγγος, πραγματικά άπαιχτος...

Βγήκα να "κυνηγήσω" κανένα εκλεκτό "πουλί" λόγω της καινούργιας συνεργασίας και δες φίλε /-η μου τι "πέτυχα"...
(το πέτυχα εδώ)

Συνεργασία με τον ιστότοπο Simpleman Post

Αγαπητοί φίλοι /-ες,

Βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσω ότι ξεκίνησα μια συνεργασία με το εκλεκτό φίλο Simpleman στην ιστοσελίδα του Simpleman Post. Η συνεργασία αυτή με τιμά ιδιαίτερα γιατί πρόκειται για μια από τις ομορφότερες σελίδες στο ελληνικό διαδύκτιο. Ο σκοπός αυτού του ιστότοπου είναι να προσπαθεί να αναδείξει και να προωθήσει ότι καλύτερο μπορεί να αλιεύσει από την αφιλοκερδή εργασία ανθρώπων, που με μεράκι και πολύ προσωπικό μόχθο δημοσιεύουν.

Προσπάθεια μας είναι να κατευθύνουμε τον αναγνώστη που διψά για πραγματική ενημέρωση, στις σελίδες των δημιουργών αυτών των πραγματικά όμορφων αναρτήσεων. Προσωπικά θεωρώ ότι αυτός ο τρόπος εναλλακτικής ενημέρωσης έρχεται να αντικαταστήσει τα παραδοσιακά μέσα μαζικής ενημέρωσης και την μονοδιάστατη κάλυψη των γεγονότων που αυτά προσφέρουν, με εκατοντάδες ματιές ανθρώπων που εξετάζουν τα σημαντικότερα από αυτά, υπό διαφορετικά πρίσματα, δίνοντας έτσι μια πιο σφαιρική αντίληψη στον αναγνώστη.

Ελπίζω να μας επισκεφτείτε και αν σας αρέσει η προσπάθεια να την διαδώσετε στους φίλους σας. Επίσης μην διστάσετε να μας στείλετε προτάσεις από κείμενα που σας έκαναν εντύπωση. Η ενημέρωση μπορεί να γίνει ξανά κτήμα μας και η δύναμη για να γίνει αυτό βρίσκεται στην ένωση των προσπαθειών μας!

Με φιλικούς και αγωνιστικούς χαιρετισμούς,
Ιπτάμενος Ολλανδός

Chicken a la Carte

Το βρήκα στον ιστότοπο Κόκκινη Κίσσα και το αναδημοσιεύω.
Πρόκειται για ένα διαγωνισμό που έγινε το Φεβρουάριο του 2006 στο φεστιβάλ Βερολίνου για ταινίες μικρού μήκους με τον τίτλο Φαγητό, Γεύση και Πείνα. Από τις 3600 συμμετοχές ξεχώρισαν 32. Το βίντεο που ακολουθεί είναι η ταινία που πήρε το βραβείο.

Lou Reed - Walk on the Wild Side /Dirty Boulevard /Why can't I be Good

Διαβάστε για τον Lou Reed εδώ.
Μπορείτε και να επισκεφτείτε την ιστιοσελίδα του.

Προσέξτε καλά το τρίτο τραγούδι το οποίο είναι απόσπασμα από την καταπληκτική ταινία του Wim Wenders "Τόσο μακρυά, μα τόσο κοντά" (Far away, so close).

Controlling our Food (Monsanto)

Είδος: Ντοκυμαντέρ
Γλώσσα: English
Υπότιτλοι: -
Χρονολογία: 2008 , FR
Σκηνοθεσία: Marie-Monique Robin
Διάρκεια: 109'

Τρία ποιήματα ἀπὸ τὴ «Φιλοσοφία τῶν λουλουδιῶν» - Ν. Βρεττάκος

Ν. Βρεττάκος (1912-1991)

ΓΕΝΕΣΗ

Αὐτὸ τὸ γαρύφαλλο, ποὺ κρατώντας το

ἀνάμεσα στὰ τρία μου δάχτυλα

τὸ σηκώνω στὸ φῶς, μοῦ μίλησε καὶ

παρὰ τὸν κοινὸ νοῦ μου τὸ κατανόησα.

Μι᾿ ἁλυσίδα ἀπὸ ἀτέλειωτους γαλαξίες

συνεργάστηκαν,

διασταύρωσαν κάτω στὴ γῆ φωταψίες

- τὸ σύμπαν ὁλόκληρο πῆρε μέρος στὴ

γέννηση

αὐτοῦ τοῦ γαρύφαλλου.

Κι᾿ αὐτὸ ποὺ ἀκούω εἶναι οἱ φωνὲς

τῶν μαστόρων του μέσα του.

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ

Ἂν μὲ βλέπουν νὰ στέκομαι

ὄρθιος, ἀκίνητος, μὲς

στὰ λουλούδια μου, ὅπως

αὐτὴ τὴ στιγμή,

θὰ νόμιζαν πὼς τὰ διδάσκω. Ἐνῷ

εἶμαι ἐγὼ ποὺ ἀκούω

κι αὐτὰ ποὺ μιλοῦν.

Ἔχοντας μὲ στὸ μέσο

μοῦ διδάσκουν τὸ φῶς.

ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Ἀναδύθηκε δάσος ζοφερὸ

ἀπ᾿ τὸ πνεῦμα μας

κι ἐκάλυψε τὸν ὁρίζοντα.

Μόνο ἀτραποὶ τρυπώνουν

καὶ χάνονται μέσα στὸ φόβο.

Μέλλον δὲν φαίνεται.

Τρέχουν, χορεύουν ἀνύποπτα

γιὰ ὅ,τι γίνεται πάνω τους

τὰ παιδιά, ἐνῷ γέρνοντας γύρω

καὶ κάτω ἀπ᾿ τὰ πόδια τους, (ὡς

ν᾿ ἀκοῦν τὴ βοὴ καὶ νὰ βλέπουν

τὸ σύννεφο) σὰν ἕνα ἀπέραντο

ὑπαίθριο ἐκκλησίασμα

τὰ λουλούδια προσεύχονται.

Ο Θεός πεθαίνει...

Αδέλφια,

σίγουρα θα έχετε ακούσει την πασίγνωστη ρήση του Νίτσε "Ο Θεός πέθανε". Σήμερα λοιπόν σας έχω χαρμόσυνα νέα. Ο Θεός πεθαίνει. Ναι καλά άκουσατε. Βέβαια δεν πέθανε ακόμα, αλλά τον περιμένουμε από ώρα σε ώρα. Είναι στην εντατική και ψυχορραγεί. Ξέρουμε τώρα πια σίγουρα ότι θα πεθάνει επειδή 20 κοπρόσκυλα προσπαθούνε με τεχνητή υποστήριξη να τον κρατήσουν στη ζωή αλλά για πόσο ακόμα;

Συμφώνησαν βλέπετε, να τον κρατήσουν τεχνητά λίγο ακόμα στη ζωή ρίχνοντας στο αίμα του ακόμα 1 τρις δολάρια. (Ποιανού άραγε; Ελπίζω να συνυπολογίσανε και τη βαζελίνη λέει η φωτογραφία αριστερά). 1 τρις δολάρια λοιπόν, ξέρετε αυτό το πράσινο χαρτονόμισμα που γράφει στην μία πλευρά in GOD we trust. Είναι αυτός ο Θεός που προσκυνάμε κάθε μέρα όταν σηκωθούμε οι περισσότεροι από εμάς και τρέξουμε να υποστούμε εξευτελισμούς, κανόνες, ανηθικότητα, αδικίες, ψυχικές ασθένειες και ένα σωρό άλλα στην δουλεία μας. Ναι τον προσκυνάμε γιατί θέλουμε και εμείς να πάρουμε το μετρικό που μας αναλογεί ανάλογα με το πόσο μεγάλο κομμάτι της ψυχής μας καταφέραμε να πουλήσουμε για αντάλλαγμα...

Και πως καταλαβαίνουμε ότι πεθαίνει; Μα από το συμπέρασμα που βγάλανε τα κουστουμαρισμένα κοπρόσκυλα: "Το τελικό ανακοινωθέν προβλέπει αύξηση της παγκόσμιας ανάπτυξης κατά 4%. μέχρι το τέλος του χρόνου". Αν διαβάσατε την ανάρτηση για την οικονομική ανάπτυξη τότε ξέρετε τι σημαίνει. 4% το χρόνο σημαίνει διπλασιασμός της παραγωγής σε μόλις 17,5 χρόνια. Δηλαδή θέλουνε σε 17,5 χρόνια να παράγουν τα διπλάσια απ'ότι μεχρι τώρα πράγματα και κατά συνέπεια να καταναλώσουν περισσότερες πηγές πρώτων υλών απ'όσες έχουμε καταναλώσει μέχρι τώρα σε όλη την ιστορία μας!

Και πως ξέρουμε ότι το μέτρο λειτουργεί; Εύλογη η ερώτηση. Αλλά δεν θα προλάβετε να την κάνετε γιατί σπεύδουν να μας απαντήσουν: "Οι Χρηματαγορές αντέδρασαν θετικά. Ο δείκτης των μεγαλύτερων ευρωπαϊκών μετοχών ανέβηκε κατά 5%, αφότου ο Nikkei κέρδισε 4.4 %. Στην Wall Street, ο Nasdaq ανέβηκε 4% και ο Dow Jones 3.%. Η τιμή του πετρελαίου ανέβηκε τα 52$." Ούφ ησύχασα τώρα και είχα μια έγνοια. Δεν μπόρεσα μάτι να ανοίξω χθες βράδυ...

Αλλά για στάσου, σκασίλα μου για τα αμερικάνικα και ελληνικά χρηματιστήρια, αλλά αυτό το η τιμή του πετρελαίου ανέβηκε στα θετικά!;!;! Ποιός μου λέει ότι είναι καλό; Ποιά είναι η πηγή αυτής της είδησης; Μα το πρακτορείο Reuters (βεβαίως, βεβαίως) που μαζί με 5-10 ακόμα αποτελούν την ελευθερία του τύπου, μια που όλα τα ειδησεογραφικά πρακτορεία παίρνουν από εκεί τις ειδήσεις τους. Τώρα πια μου έφυγε και η τελευταία αμφιβολία...

Αδέλφια, αν δεν το έχετε ήδη καταλάβει, η πίστη μας σ'αυτό το είδωλο, που ονομάζεται Μάμωνας (ή κατ'ευφημισμό οικονομία, ανάπτυξη, εξέλιξη, πρόοδος) ευθύνεται για την αδικία και την έλλειψη δικαιοσύνης που βλέπουμε παντού γύρω μας. (Δείτε εδώ και εδώ για παράδειγμα, στη φώτο αριστερά οι favelas της Βραζιλίας που χωρίζονται από τις περιοχές των πλουσίων από ένα τοίχο). Ευθύνεται για την καταστροφή του πλανήτη. Ευθύνεται για τις ασθένειες μας σωματικές και ψυχικές. Αν δεν τον σκοτώσουμε και αυτόν όπως όλους τους άλλους ψεύτικους Θεούς που μας επιβάλλονται μέσω θρησκειών, δεν θα μπορέσουμε ποτέ να ξεκινήσουμε το ψάξιμο για να μάθουμε αν πραγματικά υπάρχει ένας Θεός μέσα μας που δεν είναι φθαρτός...

Έχουμε πραγματική δουλειά να κάνουμε αδέλφια, γιατί μια χούφτα άνθρωποι οργανωμένοι μας κάνουν ότι θέλουν. Αντισταθείτε στο θεό τους, δεν είναι ο δικός σας θεός. Αδελφωθείτε βλέποντας ότι αυτά που μας ενώνουν είναι περισσότερα και σημαντικότερα από αυτά που μας χωρίζουν και που προκαλούνται ακριβώς από αυτήν την πίστη μας σε θεούς είδωλα. Αν οργανωμένοι τραβήξουμε τα διάφορα σωληνάκια που του βάζουν, όπου τα βλέπουμε, σύντομα θα βγούμε στους δρόμους να φωνάξουμε: ο Θεός πέθανε!

Αμήν!

A Dream Within a Dream (Edgar Allan Poe)

Take this kiss upon the brow!
And, in parting from you now,
Thus much let me avow-
You are not wrong, who deem
That my days have been a dream;
Yet if hope has flown away
In a night, or in a day,
In a vision, or in none,
Is it therefore the less gone?
All that we see or seem
Is but a dream within a dream.

I stand amid the roar
Of a surf-tormented shore,
And I hold within my hand
Grains of the golden sand-
How few! yet how they creep
Through my fingers to the deep,
While I weep- while I weep!
O God! can I not grasp
Them with a tighter clasp?
O God! can I not save
One from the pitiless wave?
Is all that we see or seem
But a dream within a dream?


Πάρε αυτό το φιλί στο μέτωπο!
Και, το χώρισμα από εσάς τώρα,
Έτσι, πολύ θα ήθελα να ομολογήσω
Δεν είναι λάθος, οποίοι θεωρούν
ότι η ημέρα μου ήταν ένα όνειρο.
Ωστόσο, αν ελπίδα έχει πετάξει μακριά
Σε μια νύχτα, ή σε μια μέρα,
Σε ένα όραμα, ή σε κανένα,
Έχει, συνεπώς, το λιγότερο χαθεί;
Όλα αυτά που βλέπουμε ή φαίνονται
Δεν είναι παρά, ένα όνειρο μέσα σε ένα όνειρο.

Στέκομαι μέσα στο βουητό
Μιας ακτής βασανισμένης από τα κύματα,
Και έχω μέσα μου το χέρι
Κόκκους από την χρυσή άμμο -
Πόσους λίγους! Κι όμως πως κυλάνε
Μέσα από τα δάχτυλά μου,
Ενώ εγώ κλαίω - ενώ εγώ κλαίω!
Ω Θεέ μου! δεν μπορώ να τους αδράξω
Με ένα πιο δυνατό σφιχταγκάλιασμα;
Ω Θεέ μου! δεν μπορώ να σώσω
Έναν από το ανελέητο κύμα;
Είναι όλα αυτά που βλέπουμε ή φαίνονται
Τίποτα άλλο από ένα όνειρο μέσα σε ένα όνειρο;

Κάνε το σωστό.

Αγαπητοί αναγνώστες,

το ποδόσφαιρο ήταν κάποτε ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου. Δεν παρακολουθώ πλέον σχεδόν καθόλου και η αλήθεια είναι ότι βρίσκω ότι δεν έχει τίποτα να μου προσφέρει, παρά την προσπάθεια ανθρώπων που θέλουν να μας πείσουν, ότι έχει μια μαγεία. Ξεφεύγοντας από αυτές τις αρχές μου, παραθέτω το παρακάτω βίντεο, επειδή και αυτό με την σειρά του ξεφεύγει από τα καθιερωμένα και έχει να προσφέρει κάτι.

Ένα μύνημα μόνο μπορεί να μου περάσει. Κάνε το σωστό και ας σπάει τους "κανόνες" που έχουν επιβληθεί. Συμβαίνει δε τόσο σπάνια, που κάθε φορά που θα το δούμε να γίνεται, μας προκαλεί τρομερή εντύπωση.
Αυτός ο παίκτης, την συγκεκριμένη στιγμή, κάνει κάτι ασύλληπτο για την ελληνική και όχι μόνο πραγματικότητα (βλ. Καραγκούνη, Μαραντόνα αλλά και τόσους άλλους). Βάζει την αξία, του να κάνεις κάτι σωστά, πάνω από το εγώ του, πάνω από νόρμες και κανόνες, πάνω από ομάδες και συμφέροντα, υποχρεώνοντας και τον διατητή να κάνει το ίδιο, δίνοντας έτσι στο ποδόσφαιρο μια αληθινή απίστευτη μαγεία! Με κάνει να αναρωτιέμαι αν θα ήταν έτσι μαγική και η ζωή αν κάναμε πάντα όπως αυτός...

Ἂν δὲν μοῦ ῾δινες ποίηση Κύριε (Ν. Βρεττάκος)

Ν. Βρεττάκος (1912-1991)

Ἂν δὲν μοῦ ῾δινες ποίηση Κύριε

Ἂν δὲ μοῦ ῾δινες τὴν ποίηση, Κύριε,

δὲ θἄχα τίποτα γιὰ νὰ ζήσω.

Αὐτὰ τὰ χωράφια δὲ θἆταν δικά μου.

Ἐνῷ τώρα εὐτύχησα νἄχω μηλιές,

νὰ πετάξουνε κλώνους οἱ πέτρες μου,

νὰ γιομίσουν οἱ φοῦχτες μου ἥλιο,

ἡ ἔρημός μου λαό,

τὰ περιβόλια μου ἀηδόνια.

Λοιπόν; Πῶς σοῦ φαίνονται; Εἶδες

τὰ στάχυά μου, Κύριε; Εἶδες τ᾿ ἀμπέλια μου;

Εἶδες τί ὄμορφα ποὺ πέφτει τὸ φῶς

στὶς γαλήνιες κοιλάδες μου;

Κι᾿ ἔχω ἀκόμη καιρό!

Δὲν ξεχέρσωσα ὅλο τὸ χῶρο μου, Κύριε.

Μ᾿ ἀνασκάφτει ὁ πόνος μου κι᾿ ὁ κλῆρος μου μεγαλώνει.

Ἀσωτεύω τὸ γέλιο μου σὰν ψωμὶ ποὺ μοιράζεται.

Ὅμως,

δὲν ξοδεύω τὸν ἥλιό σου ἄδικα.

Δὲν πετῶ οὔτε ψίχουλο ἀπ᾿ ὅ,τι μοῦ δίνεις.

Γιατί σκέφτομαι τὴν ἐρμιὰ καὶ τὶς κατεβασιὲς τοῦ χειμῶνα.

Γιατί θἄρθει τὸ βράδι μου. Γιατί φτάνει ὅπου νἆναι

τὸ βράδι μου, Κύριε, καὶ πρέπει

νἄχω κάμει πρὶν φύγω τὴν καλύβα μου ἐκκλησιὰ

γιὰ τοὺς τσοπάνηδες τῆς ἀγάπης.